Invloed is Leierskap

Maak dit van jou `n leier om in beheer te wees? Absoluut nie.  Outoriteit is nie leierskap nie. Invloed is leierskap. Alhoewel ons nie outoriteit totaal kan los maak van die leierskapsvergelyking nie, is ek oortuig dat ons nie dáár kan begin nie.  Op een stadium tydens Jesus se bediening het Hy sy navolgers gewaarsku dat hulle nie posisie moet verwar met die roeping om te lei nie.  Omdat hulle die gevaar loop om dit verkeerd te doen, maak Hy `n skielike onderskeid tussen hoe Hy wil hê hulle moet lei en die manier waarop dinge tipies in die wêreld gebeur, wanneer Hy sê: “Maar by julle moet dit nie so wees nie.” (Matt. 20:26).

Wat is die “nie so” van leierskap waarna Jesus hier verwys?

Dit is die tipe leier wat soek na outoriteit vir sy eie persoonlike gewin.  In stede daarvan, redeneer Jesus dat die beste leiers diegene is wat hulleself met Jesus se visie vir leierskap belyn, as dienaars lei, wat bewus is van hulle eie verantwoordelikheid en wat aan `n hoër roeping beantwoord.

Wil jy `n “nie so met julle” soort leier wees?

Ek hoop so.  Ek weet hoe dit lyk en voel om die “geweer” van outoriteit te gebruik om mense aan die beweeg te kry, maar Jesus vertel vir ons daar is `n ander manier – `n beter manier.  Selfs al het jy outoriteit en `n posisie van leierskap, het `n inspirerende leier nie nodig om die hefboom van outoriteit te gebruik nie.  “Nie so met julle”-soort leiers leer dat daar maniere is om invloed te kultiveer en vertroue te bou.  Jesus vertel vir ons dat dit `n meer kragtige manier is om te lei, een wat ons kan uitoefen ondanks die aan- of afwesigheid van outoriteit.

Wat doen jy om vandag invloed te kultiveer? 

Erken ek dat ek tekort val?

Gister het ek ‘n algemene wanopvatting aangespreek oor wat God se guns is. Vandag wil ek kyk na ‘n wanopvatting oor hoe ons hierdie guns ontvang.

Die Bybel kon nie nog meer duideliker gewees het dat God se guns verdien moet word nie. Hy [God] sal elkeen vergeld volgens sy dade (Romeine 2: 6). Indien jy heerlikheid, glorie of vrede van God wil ervaar, dan moet jy goed doen, elke dag van jou lewe tot die einde. Dis dit; dis die transaksie. Maar as jy misluk, en jy self verheerliking soek, ongehoorsaamheid en onregverdig beoefen, wat gaan jy “wen/ontvang” verseker nie die ewige lewe nie, maar verseker toorn en verontwaardiging.

Dit is ‘n redelik eenvoudige stelsel, is dit nie? Doen dit en leef; doen dit en sterf As jy God se guns wil hê, verdien dit.

Ek trek nie jou been nie. En ook nie die apostel Paulus toe hy Romeine 2 geskryf het nie.

Paulus het ook nie gegrap toe hy later in ‘n hoofstuk onthul hoeveel mense hy verwag om die standaard te ontmoet en God se guns te wen nie. Kyk na wat hy sê: Daar is niemand regverdig nie, selfs nie een nieDaar is niemand wat verstandig is nie, daar is niemand wat God soek nie. Hulle het almal afgewyk, saam het hulle ontaard. Daar is niemand wat goed doen nie, daar is selfs nie een nie.” (Romeine 3:10-12)

So hier is my punt tot dusver:

God se guns is nie ‘n speletjie nie, en dit is nie ‘n spesiale vergunde status wat goeie dinge in ons lewens in bring nie. Dit is die verhouding met God, en deur ons sonde en opstand teen Hom het ons daardie guns verbeur, daarbenewens kan ons dit nie terug verdien nie, en God kan nie en sal nie net geregtigheid opskort en in elk geval Sy guns gee omdat ons so mooi en reg voorkom nie. Nee, sy standaard moet nagekom word. Sy wet moet gehoorsaam word. Reg en geregtigheid moet vereer en bevestig word. Sy [God] se guns moet gewen en verdien word.

Maar hoe? As ons hierdie dinge nie kan doen nie, hoe sal dit ooit gebeur? Bly ingeskakel vir môre se blog inskrywing … Dink dalk solank eers oor hierdie vrae:

  • Het jy al ‘n punt bereik waar jy erken het aan jouself dat jy gevaal het om aan God se standaard te voldoen en nie Sy guns verdien nie?
  • Of vertrou jy nog steeds op jou nuttelose pogings?

Selfbeheersing en Dissipline

Daar is twee verskillende lewens wat ek leef. Daar is die lewe wat ek liefhet, maar dit is so moeilik om in stand te hou, en daar is die lewe wat ek haat, maar dit is die lewe waarin ek so dikwels versoek word om uit te leef. Die eerste is ‘n lewe van dissipline en selfbeheersing, terwyl die tweede ‘n lewe van disorganisering en onstabiliteit is. Ek is lief vir die eerste lewe, maar skuif voortdurend na die tweede.

Die Bybel leer ons oor selfbeheersing en dissipline. Ons word geleer dat selfbeheersing ‘n vrug van die Gees is, ‘n afdruk van God se teenwoordigheid in ons lewens. Ons word beveel om onsself te ondersoek en te onderrug tot godsvrug, ons leer dit in die skrif wat sê Maar verwerp onheilige en oudwyfse fabels, en oefen jou in die godsaligheid.” (1 Timoteus 4:7), ons moet ons beywer om te werk vir gewoontes en patrone wat ons sal rig na heilige gedagtes, heilige begeertes en dan na ‘n heilige lewe.

Ek beskou selfbeheersing ‘n verlore “virtue”, ‘n kwaliteit wat ons so maklik ignoreer. Ek dink ons kan ongemaklik wees met die idee van selfbeheersing, want ons hou daarvan om genade te beklemtoon. Ek sien dit daagliks in my eie lewe en so dikwels in mense om my, op een of ander manier blyk dit vir my dat genade skouer aan skouer staan met vryheid, vryheid van struktuur, met vryheid van onbuigsaamheid. Ons ontvlam in die vryheid van die evangelie, terwyl ons nie besef dat die evangelie ons nie bevry van selfbeheersing nie, maar tog dwing na selfbeheersing. Omdat ons nie meer op ons gewoontes en patrone reken om ons tot redding te dissiplineer nie, kan ons hulle met vreugde mobiliseer om ons tot heiligmaking te dissiplineer.

Selfbeheersing en dissipline is geskenke wat ons kan gebruik om sonde te beperk en heiligheid te bevorder. Hulle is geskenke wat ons kan gebruik om ons ou gewoontes te voorkom en nuwe, beter patrone te bevorder.

Ek is lief vir my lewe van dissipline en selfbeheersing. Ek haat my lewe van verwarring en onstabiliteit. En tog wink daardie lewe altyd, dit is asof dit net nie wil verdwyn nie. Die oomblik wanneer ek begin afdwaal, dwaal ek weg van selfbeheersing en stuur ek direk af op chaos. Ek dryf weg van dissipline en dobber oor na disorganisasie.

As ‘n Christen word ek beïnvloed deur ‘n ou mens en ‘n nuwe mens, die mens wat ek was en die mens wat ek geword het. Die nuwe mens is lief daarvoor om elke oomblik as ‘n geskenk van God te sien wat goed bestuur moet word; Die ou mens hou daarvan om tyd te mors en geleentheid eerder uit te stel. Die nuwe mens sien die voordeel van ‘n gedissiplineerde lewe; Die ou mens dring daarop aan dat dit net nie die moeite werd is nie. Die nuwe mens sien dat patrone en gewoontes vernuwe kan word, oms bevry en geleenthede goed gebruik kan word; die ou mens skree dat dit swakheid is, ‘n kruk vir die persoon wat nie beter motivering het nie.

Soos die winter besig is om die pad aan te wys vir die komende lente – plaas die lente alles in plek vir die kommende somer se skedule wat plek plek soos chaos kan lyk – so terwyl die seisoen aan die begin van ‘n nuwe blyk is dit ook die einde van die vorige, ek strek my dan eerder uit om my verbintenis tot ‘n lewe van selfbeheersing in hierdie nuwe seisoen, ‘n lewe wat gedissiplineer word teenoor my godsaligheid, en dit te vernuwe. Dit is tyd vir my om my verbintenis tot ‘n meer lewendiger en meer selfbeheersende lewe vol van dissipline en net blote goedheid uit te leef, en dus my gewone waardes te hernu. Daar is geen beter tyd as nou nie.

Drie Siwwe tot Standaard

Ek spandeer baie tyd saam met mense. Onlangs, nadat ek ‘n paar groot byeenkomste bygewoon het, het ek meer as ooit gepraat met mense rondom my. Ek tel dit as ‘n seën, omdat ek daarvan hou om met mense te praat en hulle te leer ken. Ek is lief daarvoor om te hoor hoe mense oor hul lewens en hul ervarings gesels. Mense is eindeloos fassinerend.

Maar vandag dink ek terug na sommige van die gesprekke met ‘n mate van spyt, ‘n mate van skaamte. Ek dink terug en besef hoe vinnig so baie van die gesprekke na mense gewend het – na mense wat nie daar was gedurende die gesprek nie.

Dis nie dat die gesprekke almal vol skinder was nie. Nie heeltemaal nie. Dis nie dat die doel van ons gesprek was om ander mense te bespreek nie. Nie heeltemaal nie. Maar so dikwels het ander mense se name opgekom, en soveel keer het ek weggestap om ‘n bietjie slegter van ‘n ander persoon te dink, eerder as ‘n bietjie beter – [iemand wat nie eens daar was nie]. En so baie keer vrees ek dat die persoon met wie ek gepraat het, ook weggestap en dalk dit dink van die ander persoon, die ander broer of suster in Christus. As ons nie eintlik skinder het nie, het ons ten minste op daardie lyn getik.

Ek is verantwoordelik om sekerheid oor hierdie vrae te hê. Maar dis nie net ek nie. Waar ek ookal gaan, hoor ek mense praat oor ander mense, mense grap oor mense, mense wat inmeng met ander mense se doen en lates. Dit is by groot byeenkomste waar dit plaasvind, dit vind plaas in die kerk, dit vind plaas selfs in my eie woonkamer. Ons is so hard met ander en spreek ons self so maklik vry van dit. Ons is so vinnig om moeg te word vir ander se stories en verhale en ons raak so gou oortuig dat niemand ooit moeg kan word van ons stories of dalk eers daar oor sal wil praat nie.

Ek weet dit is nie die regte ding om te oordeel nie, maar ek dink dit raak dikwels aan my: As ander van my praat, soos ek van hulle praat, sal ek verwoes word. As ek kon hoor wat mense van my sê, en as hulle kon hoor wat ek van hulle sê, weet ek nie dat ek ‘n vriend op die aarde sou oor hê nie.

Hoekom doen ons dit? Hoekom is ons so eindeloos wreed?

Ek lees gister in Iain Murray se kort biografie van Amy Carmichael, waar hy een van haar gesegdes aangehaal: “Laat niks oor iemand anders gesê word nie, tensy dit deur die drie siwwe gaan: Is dit waar? Is dit goed? Is dit nodig? ” (Hierdie vrae klink asof hulle reguit uit Efesiërs 4:29 en ‘n hele versameling van Spreuke kom.)

Praat ek die waarheid oor ander? Ja. Maar spreek ek die hele waarheid, en praat ek in goedhartig en uit noodsaaklikheid? Nee, nie al die tyd nie. En ek vra selde dat ander om my ook sal stop om te praat oor die ander mense se welbehae wanneer hulle moeg is vir hulle.

Wat is waar, wat is goed, wat is nodig: Dit moet my standaard wees. Dit moet elke Christen se standaard wees. As dit so maklik klink, hoekom is dit so moeilik?