Integriteit is nie volmaaktheid nie

Die bekende Bybelkommentator, Matthew Henry, het by geleentheid geskryf: “Die man wat nie eerlik is nie, is nie godvresend nie.”

’n Mens kan onvolmaak wees en God in meer as een opsig faal, en steeds ’n “man van God” genoem word – solank hy tenminste eg en eerlik is, óók as hy gefaal en gesondig het. Dink maar aan Dawid en aan die erge sondes waaraan hy skuldig was: egbreuk en moord.

Toe hy egter deur die profeet Natan gekonfronteer is, het hy nie kwaad geword, die blaam op iemand anders gepak of sy koninklike mag misbruik nie. Hy het met opregte berou sy sonde en skuld voor God bely: Ek het gesondig teen die HERE! (2 Sam. 12:13). Gaan lees gerus weer sy aangrypende boetedoeningspsalm, Psalm 51. 

Ten spyte van Dawid se onvolmaaktheid is hy “’n man na die hart van God” genoem.

Die rede hiervoor was nie omdat Dawid geen sondes gedoen het nie, maar omdat hy eerlik en eg was – óók ten opsigte van sy sonde, skande en swakheid. Was Dawid volmaak? Nee! Was hy ’n man van integriteit? Ja, vir seker!

Aan die ander kant kan iemand alle voortreflike en edel deugde hê waaraan jy kan dink, maar as hy nie eg en eerlik is nie, kan hy nooit kwalifiseer om ’n “man van God” genoem te word nie. Onegtheid, ’n gebrek aan integriteit, trek ’n streep deur al my ander mooi eienskappe – “Die man wat nie eerlik is nie, is nie godvresend nie!” Luister net na die prominente plek wat hierdie eienskap inneem in die lewe van die gelowige wat die karakter van Christus weerspieël: “Verder, broeders, alles wat waar is, alles wat eerbaar is, alles wat regverdig is, alles wat rein is, alles wat lieflik is, alles wat loflik is – watter deug en watter lof daar ook mag wees, bedink dit” (Fil. 4:8)

Dit is dus belangrik dat integriteit nie verwar moet word met volmaaktheid nie.

Terwyl die gelowige altyd moet streef na volmaaktheid, kan ons alleenlik ín Christus op volmaaktheid aanspraak maak. Natuurlik moet ons daarna streef om sonde in ons lewe sover moontlik uit te skakel en te vermy, maar wanneer ons wel gefaal en gesondig het, laat ons dit opreg voor God bely, en indien toepaslik, ook teenoor die persoon teenoor wie ek gesondig het.  

Ons Swakheid

Wanneer ons met ons swakheid gekonfronteer word, kan ons saamstem met die veroordeling van die aanklaer, of met die getuienis van Jesus se bloed gegiet vir ons aan die kruis. Die apostel Paulus veg die vyand se soeke na ons eie haat en diskrediteer ons onsself met die waarheid van God se getrouheid aan ons te midde van versoeking om ons onberispelik voor te stel as Sy kinders. Om die goeie stryd te stry, lyk dikwels soos om volhardend te wees deur ons mislukkings en vas te hou aan die goedheid en getrouheid van Jesus. Dit bou ‘n blywende geloof.

In 2 Korintiërs 12:7 beskryf Paulus ‘n doring in sy vlees wat die Here nie sou verwyder nie – om die apostel in nederigheid te bind. In Romeine 7 het hy erken dat hy voortdurend dinge gedoen het wat hy nie wou doen nie. Die Here het Paulus geheilig en sy begeertes was dikwels in teenstelling met sy vlees. Paulus het sy sonde nie verskoon nie. Hy het sy sonde nie verberg nie. Paulus het sy sonde bely en die swakheid van sy vlees gevier as ‘n middel vir God se magtige genade om in hom volmaak te word. Ons wat van Jesus afhanklik is vir verlossing, heiligmaking en volwassenheid in Christus, kan nie ons dae spandeer met die aanklaer van die broeders nie. Ons moet ten volle op die integriteit van God se Woord staatmaak en aan die beloftes wat in Christus aan ons gestel word, bymekaarkom en ons verlossing met vrees en bewing bewerk (Filippense 2:12).

Die waarhede van die Evangelie moedig ons aan, bemagtig en bekagtig ons om deur beproewinge en selfs persoonlike mislukkings te volhard. Kom ons vra God om ons moed te gee om ons ongeloof te verloën en eerder elke dag op Hom in Christus te glo.