Skande

Ek kan dit nog so duidelik onthou. Ek het iemand vir wie ek baie respek gehad het, gevra om vir my te bid. Toe hy vra waaroor hy moet bid, was al wat ek kon sê dat ek gevoel het daar was iets verkeerd met my. Diep binne-in my. Ek, ‘n volwasse persoon, het nie die regte woorde gehad nie. 

Dit was ‘n skande. 

Laat ek dit duidelik stel; dit was nie ‘n skuldgevoel nie. As jy skuldig voel, besef jy dat jy ‘n fout gemaak het. ‘n Skande is wanneer jy voel dat jy die fout is. Daar is ‘n groot verskil.

‘n Skande oortuig ons dat die ware self moet wegkruip, omdat niemand die ware self wil sien nie. Ons is benoud by die gedagte dat die ware self presies die een is vir wie God sien. Dit was presies wat ek ondervind het, as gevolg van dinge wat lank gelede van my gesê en aan my gedoen is. Daardie woorde en dade het in my bly vassteek en het ‘n verwronge lens geword waardeur ek myself gesien het.

Die waarheid is: God sien wel ons ware self, elke stukkie van ons, en nogtans verwelkom Hy ons met ope arms en met liefde. Wanneer Hy na ons kyk wat Christus se volgelinge is, sien Hy vlekkelose dogters en seuns, want Jesus het gesterf om ons skande op Hom te neem. Ons kan die skande laat vaar en die waarde wat Hy op ons plaas, koester.

Dit klink alles goed en wel, en dit is, maar ek het die volgende geleer. Om ontslae te raak van skande, is nie ‘n eenmalige daad nie. Skande is soos lae wat ek aftrek vir elke leuen wat ek geglo het, dit insien en dan verwerp. Dan raak ek vir altyd ontslae van die skande en vervang elkeen met spesifieke waarhede uit God se Woord. 

Dis nie ‘n vinnige, maklike of eenvoudige proses nie, maar dit is lig. God glo nie die onwaarhede wat jy oor jouself glo nie, maar Hy sal dit van jou af wegvat, as jy Hom toelaat.  

gooi die skande weg

Identifiseer die leuens wat jy geglo het en begin om God se waarhede te verklaar en daarvolgens te leef.

Wanneer jy wonder

Uithouvermoë is nie net die vermoë om ‘n moeilike ding te verdra nie, maar om dit in heerlikheid te verander. – William Barclay, Skotse predikant. 

Ek weet nie wat jy deurgaan of wat jy alreeds oorleef het nie. Maar ek weet dit: ons God is ‘n goeie God wat ons genoeg liefhet om Sy dierbare Seun te offer, die grootste geskenk wat Hy ons kon gee, net sodat ons Hom kan ken, net sodat ons Hom op aarde kan verheerlik, net sodat ons die ewigheid saam met Hom in die hemel kan spandeer. 

Hy het ons so lief.

Ons is in staat om Hom lief te hê – of enigiemand anders – net omdat Hy ons eerste liefgehad het. Wanneer moeilike dinge gebeur, en die beste wat jy kan doen is om te wil glo, is dit genoeg? Ek wil jou graag aanmoedig, Moenie ophou om te wil glo nie. 

Laat daardie vonk van hoop toe om te groei deur te vertrou dat God reg langs jou is. Bid en vra God om jou te help om jou ongeloof te oorkom. Soos Habakuk, vra jou vrae en wees dan bereid om na God se reaksie te luister. 

My gebed is dat jy sal groei om die soort geloof van Habakuk te hê wat ons in hoofstuk 3 sien. Maar die saak staan so: jy kan nie ‘n hoofstuk 3 -tipe geloof hê voordat jy nie ‘n hoofstuk 1 – tipe vraag en ‘n hoofstuk 2 – tipe wagperiode het nie. God doen dikwels meer geestelike dinge in die vallei as op die bergtop. 

Ek het nie al die antwoorde op jou vrae nie. Maar aangesien ek God lief het en Christus vir meer as drie en twintig jaar al dien, is dit wat ek kan sê:

Ek het al genoeg gisters saam met Jesus gewandel om hom met al my môres te vertrou. 

Wil jy nader aan God groei? Wil jy daardie intimiteit met Hom hê, meer as wat jy ‘n gemaklike, maklike, probleemvrye lewe wil hê? Moet dan nooit ophou om te wil glo nie. 

Jy kan hoop in die donker tye hê. Want soos jy groei en God leer ken, sal Hy selfs nog meer van Sy liefde, Sy getrouheid en Sy genade openbaar. En met verloop van tyd sal jy besef, glo en vashou daaraan dat, wanneer die lewe moeilik is, God steeds goed is. 

Vader, ek glo U is goed, en ek is gereed om steeds nader en nader aan U te groei. Ek is hierin vir die langtermyn.

Glo

C. S. Lewis het iets besonders gesê: “Ek glo in die Christendom soos wat ek glo dat die son opgekom het: nie net omdat ek dit nie kan sien nie, maar omdat ek as gevolg daarvan al die ander dinge sien.”

Ware hoop vereis ‘n ferm, standvastige fondasie.

Soos die skrywer van Hebreërs verduidelik: “Om te glo, is om seker te wees van die dinge wat ons hoop, om oortuig te wees van die dinge wat ons nie sien nie.” (Hebreërs 11:1) Sonder ons geloof in die karakter van God – en ons verhouding met Hom – as ons fondasie, kan ons net sowel hoop op Kersvader of een of ‘n ander mens. 

Ek besef dat al hierdie abstrakte idees, net so ook geloof, kan begin voel of dit verwyderd is van die vlees-en-bloed, rekeninge-en-bankrotskap beproewinge waardeur jy mag gaan. Maar miskien is geloof nie abstrak nie. Miskien is dit die enigste fondasie wanneer alles geskud word. Die Apostel Paulus stel dit so: “Al kry ons nou baie swaar, vat dit glad nie ons blydskap weg nie. Allesbehalwe. Ons weet mos dat swaarkry ons vorm en slyp om nog meer op God te vertrou. En wanneer ons onverskrokke op God vertrou, help dit ons om ’n sterk Christelike karakter te vorm. En ’n sterk Christelike karakter maak dat ons deur dik en dun glo dat God se nuwe wêreld op ons wag.” (Romeine 5:3-4) 

Hier is my siening van Paulus se vordering van lyding tot intimiteit met God:

Wanneer ons deur die moeilike tye ly, neem ons God op Sy Woord en glo dat Hy steeds in beheer is, met ‘n spesifieke doel in gedagte. Ons druk dus deur, terwyl ons op Hom staatmaak. Soos wat ons aangaan, uur na uur, dag na dag, week na week, word ons sterker. Ons geloof groei, ons volwassenheid groei, ons vertroue in God groei. Soos wat ons sterker word, glo ons in God se goedheid, meer as in ons omstandighede. Ons leer om te glo in God se beloftes.

Geloof in God kan jou stewige fondasie wees.

As jy steeds wil glo, sal God jou ontmoet te midde van jou pogings om te glo. Selfs al gooi jy jou Bybel eenkant en swaai jou vuis na God of bevraagteken Hom, soos Habakuk gedoen het, sal God die passievolle opregtheid van jou strewe eer. As jy regtig God se nabyheid en omgee vir jou wil ervaar soos jy deur jou beproewinge gaan – en jy smag meer na Hom as net ander omstandighede – dan sal Hy langs jou wees met elke treë wat jy gee. 

8x Maniere om hierdie week meer gedoen te kry.

Die skyn van die entropie is van toepassing op elke lewensarea in hierdie gebroke wêreld. Sonder voortdurende inspanning om die teendeel, huise word vuil, tuine word toegegroei, motors wat roes, gewoontes word slordig, kinders raak moontlik ‘n ongerief. As ons dit alleen laat, wat dit ook al is, word dit stadiger, nie vinniger nie; slordiger, nie netjieser nie; erger, nie beter nie.

Soos alle ander dinge in die wêreld, is jou vermoë om dinge gedoen te kry altyd opgewek na chaos. Indien ons onsself ‘n paar weke toelaat om bietjie te gaan uitspan by kus, word ons lewe meer ordelik, nie ordeliker nie. Nie net dit nie, maar jy sal binnekort vind dat jy die belangrike take verwaarloos om op die dringende take te fokus. Voordat jy dit weet, sal jy buite fokus en buite beheer wees.

Hier is 8x maniere om beheer te neem en hierdie week (en elke week) meer te doen.

1. Beplan jou week

Ek weet dit is ‘n cliché, maar dit is waar: as ons nie beplan nie, beplan ons om te misluk. As ons nie ons week beplan nie, sal ons slegs reaktief wees en reageer op enige besorgdheid en geleenthede. Om die beheer oor ons week te neem, moet ons ons week beplan. Ek neem ‘n paar minute gewoonlik op ‘n Sondagaand om die hele week te beplan, van Maandagoggend tot Sondagaand. Ek hoef nie elke minuut van elke dag iets te beplan nie, maar ek moet ten minste vir my werkweek beplan. Omdat ek getroud is, is dit die beste om dit met my vrou se inspraak ook te doen, sodat ek seker kan wees dat my afsprake, aandaktiwiteite en ander verpligtinge wat ek andersins vergeet, behoorlik verreken. Maak seker dat alles wat op ‘n spesifieke tydstip gebeur op jou kalender is en dat jou waarskuwings of aanmanings opgestel het. Maak seker dat alles wat jy moet doen, in ‘n taakbestuurstelsel “to-do-list” is (of wat ook al die stelsel is). Haal soveel as moontlik uit jou brein en meer in jou stelsel.

2. Blokkeer jou tyd

As jy begin bepaal watter tyd jy gaan gebruik om jou take uit te voer, moet jy leer om jou tyd in blokke vir spesifieke take en vir algemene take te plaas. Dit kan iets wees wat jy aan die begin van die week kan doen, of dit moet ‘n daaglikse taak wees. Ons moet hiermee aanpasbaar wees, maar blok jou week vir werk, gesin en slaap. Wys sekere take aan en spesifiseer die tye wat jy besig is met spesifieke take. Beplan die blok van Dinsdag van 10:00 tot 12:00 as nie net ‘kantoortyd’ nie, maar ‘Skryf Bybelstudie’. Beplan die blok van Dinsdag tot 15:00 as nie net ‘Vergadering’ nie, maar ‘Vergadering met gemeentelid’. Neem die tye wat jy op die hoogtepunt van die produktiwiteit is, in ag en bespreek dit vir jou geestelik veeleisende take. Ek is op my toppunt in die vroeë oggendure, en dit is dan wanneer ek geneig is om my skryfwerk of preekvoorbereiding te doen. Teen die middel van die middag is ek vol energie en kreatiwiteit, en dit is dan wanneer ek geneig is om my onderhoudstake en ander take te verrig wat nodig is, en deel vorm van my roetine.

3. Bestuur jou take

‘n Wesenlike element van produktiwiteit is die implementering van ‘n stelsel wat afhanklik is van die brein en op papier of sagteware. Jy moet ‘n stelsel skep en dan daarop vertrou. Terwyl jy jou week beplan en gedurende die verloop in die week, moet jy hierdie stelsel gebruik om jou take vas te lê, te organiseer en te bestuur. As jy Maandagoggend by die kantoor uitkom en sien dat die tyd in jou kalender geblokkeer is vir ‘Weeklikse onderhoud’, moet jou taakbestuursagteware ‘n lys hê van al die take wat op jou wag. Terwyl jy telefoonoproepe en e-posse ontvang en as jy ‘n vergadering hou, sal jy voortdurend nuwe take byvoeg wat jy moet verrig. Eerder as om op jou geheue te vertrou, moet jy al hierdie dinge in jou stelsel plaas, sodat jy dit sal onthou en op die beste tydstip sal uitvoer. Ek is baie afhanklik van “Things / Tick-Tick”, ‘n Mac-gebaseerde toepassing wat naatloos tussen my rekenaars en my mobiele toestelle kan sinkroniseer. Waar ek ook al is, het ek dit by my. Ek voer my take altyd met ‘n werkwoord gevolg deur ‘n dikderm soos “Skryf: e-pos aan Pieter” of “Be-Plan: Sondag preek”. Dit weerhou my daarvan om my taaklys te gebruik as ‘n plek om willekeurige gedagtes op te slaan en my te dwing om elke taak ‘n aksie te maak.

4. Beheer jou afleiding

Min dinge kan jou aandag so baie aftrek van jou werklike produktiwiteit soos om jou e-pos voortdurend te monitor.

As jy hierdie week probeer fokus op dit wat die belangrikste is, sal jy onvermydelik afleiding kry. Elkeen van ons het unieke afleidings, sodat elkeen van ons moet leer om diegene wat die meeste op ons van toepassing is, te identifiseer. Die mees algemene afleiding is e-pos. Min dinge lei van werklike produktiwiteit af as om e-pos voortdurend te monitor. Leer om jou e-pos in groepe te doen en doen dit nie meer as drie of vier keer per dag nie. Maak jou epos toe sodra jy geantwoord het op wat in jou inkassie (Inbox) was. ‘n Ander algemene afleiding is sosiale media of die webwerwe wat ons ondenkbaar besoek as ons ‘n vrye oomblik het of net desperaat is om die moeilike take voor ons uit te haal. Ek vertrou op my “screen-time” van apple om my gedurende my produktiefste ure van my mees afleidende “app’s” toepassings te weerhou. Ek noem dit “my uitgekontrakteerde selfbeheersing” en dit help my om baie tyd te spaar.

5. Eis die krake

Die krake is tussen ander dinge – die vyf of tien minute wat in die wagkamer sit, die klein tydjie tussen die twee vergaderings, of selfs die rit na en van die kantoor. Daardie krake kan maklik ‘n paar uur per week optel. In plaas daarvan om die tyd in die wagkamer te gebruik om jou selfoon te gryp en deur Facebook of Pinterest te vee, gebruik daardie oomblikke om ‘n paar vinnige take uit te werk wat jy binne drie of vier minute kan voltooi. In plaas daarvan om jou rit tussen kantoor en huis te gebruik om na die radio te luister, eis dit vir telefoonoproepe of om na ‘n goeie boek te luister en persoonlik van my mees gunstelinge “podcast” potgooie te luister soos hulle op RSG na verwys word. Ek het lank terug as predikant al begin om sommer agter die stuur hardop te bid, oor my gebedslys terwyl ek van een plek na die volgende ry.

6. Volg jou tyd

Ek beveel nie aan om jouself heeltyd op te spoor nie, maar dit kan elke nou en dan vir ‘n week of twee nuttig wees om u hele dag of selfs net jou werksdag van begin tot einde dop te hou. Daar is ‘n paar uitstekende instrumente wat jou help om hierdie dinge te doen: “Time Doctor” is een wat ek onlangs begin gebruik het. “Toggl” en “RescueTime” is soortgelyk. Deur outomatisering of semi-outomatisering, laat hulle jou toe om tred te hou met wat jy deur die loop van die dag doen. Deur jou dag te meet, kan jy die tye identifiseer wanneer jy die produktiefste is, en die tye wat jy die minste produktief is, en die tyd wat jy net eenvoudig mors. Jy sal dalk verbaas wees oor wat jy oor jouself sal leer en hoeveel ure jy aan dinge toestaan wat nie regtig saak maak nie.

7. Leer om nee te sê

Jy bestuur nie regtig jou tyd totdat jy agterkom dat jy ‘nee’ sê vir baie goeie geleenthede nie. Daar is baie goeie dinge wat nie die beste dinge is nie. Daar is baie goeie dinge wat jy nie kan doen nie, want dit sal jou wegneem van die belangrikste dinge wat jy moet doen. Leer om met selfvertroue “nee” of “nie nou nie” te sê vir vergaderings, oproepe, uitnodigings en ander geleenthede.

8. Vertrou die Here

God se goddelike onderbrekings is miskien die belangrikste deel van jou week.

Uiteindelik, vertrou op God. Die Here mag selfs jou beste planne onderbreek. Hoewel ek glo dat daar baie waarde in beplanning en voorbereiding is, is God se goddelike onderbrekings miskien die belangrikste deel van jou week. Die wete dat ons ‘n soewereine God dien, stel ons in staat om alles biddend in Sy hande toe te vertrou en te glo dat alles wat Hy doen goed sal wees. Ons kan nooit so toegewyd wees aan ‘n stelsel of ‘n plan dat ons nie bereid is om onderbreek te word en ons planne te verander om onsself te laat herlei na die goeie dinge toe nie. “n Mens maak baie planne en koester groot ideale. Maar nie alles word waar nie. Wat die Here egter beplan, dit gebeur.” (Spreuke 19:21).

Voordat ek dit alles implementeer het het ek Matt Perman se boek: What’s Best Next gelees het, daardie boek sal jou beslis help om jou tyd verstandig te gebruik om die belangrikste take uit te voer.

Ek hoop hierdie 8x punte sal jou help, en indien jy nie alles verstaan nie inbox my dan kyk ek of ek myself nog beter probeer uitdruk.

Vertrou God

Joyce Brothers sê: “Die beste bewys van liefde is vertroue.” 

Habakuk bied ons ‘n wonderlike model van ‘n gesonde, gebalanseerde reaksie op wat die ergste nuus moes wees wat hy van God kon ontvang. Selfs toe sy liggaam gereageer het, het hy besef dat hy ‘n keuse gehad het oor wat hy gaan glo. Hy kon sy emosies vertrou. Hy kon sy huidige siening van die situasie vertrou. Of hy kon vertrou dat God een of ander goeie ding uit ‘n ondenkbare scenario kon bring – die Babiloniërs wat hul land binneval. 

In jou lewe mag dit voel asof die Babiloniërs alreeds die landskap van jou hart verwoes het.

Jy mag dalk bedroef wees oor verliese wat jare terug plaasgevind het. Maar selfs te midde van al daardie pyn, sal jy deurbreek tot ‘n nuwe vlak van intimiteit met Hom, indien jy kies om God te vertrou ten spyte van alle bewyse tot die teendeel. Jy sal Sy teenwoordigheid, te midde van jou seer leer ken. Jy sal Sy karakter vertrou wanneer jy nie jou omstandighede verstaan nie. Dit maak dan nie saak wat gebeur nie, hoe pynlik jou hart deurboor is nie, jy kan voortgaan om vir nog ‘n dag een tree verder te gee. 

Soos met Habakkuk word jou gebed eerlik oor wat jy verloor het of sal verloor, as jy besef dat jy steeds vir God het. 

Dalk is dit tyd om hierdie tipe dinge te bid:

  • “Alhoewel my eggenoot gesê het tot die dood ons skei en nie aan die belofte voldoen het nie, sal ek steeds bly wees in die Here my God.” 
  • “Alhoewel ek my kinders grootgemaak het om beter te weet en hulle nou uiters angswekkende besluite neem, sal ek nogtans in die Here my God vertrou.” 
  • “Selfs al het ek gebid dat iemand se gesondheid verbeter en dit net erger geword het, sal ek nogtans op die Here my God vertrou.” 
  • “Al sal my huis nie verkoop word nie en ons aan ‘n draadjie hang, sal ek nogtans op die Here my God vertrou.”
  • “Alhoewel finansies moeilik is en dit R8 000 gaan kos om my motor te herstel, sal ek nogtans op die Here my God vertrou.” 
  • “Al hou ek nie daarvan nie, al verstaan ek dit nie, al weet ek hy/sy kan en hy/sy moet, maar hy/sy doen dit nie, sal ek nogtans op die Here my God vertrou.” 

Dis moeilike maar ek aanvaar dit

Soms, selfs wanneer ons alles onthou wat God vir ons gedoen het, verander dit nie ons omstandighede nie. Soms moet ons net aanvaar dat dit op die oomblik buite ons begrip is en net voortgaan. Maar ons moet ook besef dat aanvaarding nie ontkenning is nie. 

Bill Watson noem iets interesant: “Dit is nie ontkenning nie. Ek is net selektief oor die realiteit wat ek aanvaar.

Wanneer jy aanvaar wat God doen, onderdruk jy nie net jou gevoelens en laat jou hart doodgaan nie, selfs as jy jou glimlag in die spieël oefen en Bybelverse memoriseer. Wanneer jy aanvaar dat God besig is met iets wat jy nie nou kan sien of verstaan nie, aanvaar jy dit nie maar net gedweë en gee jouself oor tot wanhoop nie. Nee, jy bid vir ‘n wonderwerk van Hom, tensy Hy jou anders vertel. Maar jy gee nie voor dat alles reg is as dit nie so is nie. 

Habakuk kon beslis nie voorgee en sy kop in die sand druk nie.

Nadat hy God bevraagteken het en die Here gereageer het deur aan hom te sê dat hy die goddelose Babiloniërs sou gebruik om Israel te vernietig, het Habakuk gesê: “Toe ek dit hoor, het my ingewande gebewe; my lippe het getril by die geluid, bederf het gekom in my gebeente, ja, ek het gebewe waar ek staan, omdat ek rustig moes wag op die dag van benoudheid dat dit aanbreek vir die volk wat op ons ‘n aanval maak.” (Habakuk 3:16)

Sy reaksie was intuïtief.

Jy ken die insinkende sensasie wat jy in jou ingewande kry wanneer iets slegs gebeur wat buite jou beheer is? Dis wat Habakuk in die gesig gestaar het. 

Toe Habakuk die realiteit aanvaar het terwyl hy op God gewag het, was dit nie ontkenning nie. Dit was geloof. Nie geloof dat God sal doen wat Habakuk wou gehad het God moet doen nie. Maar geloof in God se karakter. Habakkuk gaan voort deur te sê: “Die soewereine hand van God doen iets hier. God het gepraat, so ek sal aanvaar wat Hy doen, so moeilik soos dit ook al vir my mag wees.” 

Soms sal iets gebeur waarvan jy nie hou nie. Dit mag dalk nou tans plaasvind. Jy onthou wat God gedoen het. Jy aanvaar wat God doen. Jy vertrou wat God gaan doen. 

Dalk moet jy net eenvouding soos ek tans uitroep tot God in gebed en dit vir Hom erken, “Vader ek verstaan nie wat aangaan nie, maar ek aanvaar dat U op die een of ander manier in beheer is.”

Onthou

Indien jy dink dat God jou vergeet het, het jy vergeet wie God is. Wanneer ek in die vallei is, moet ek soms net onthou en terugkeer na wie ek weet God is. Habakuk se derde hoofstuk begin soos ‘n aanbiddingslied, wat erken hoe moeilik die lewe is, maar tog alles onthou wat God gedoen het. Dit is nog ‘n tree – ‘n groot tree in ons reis om uit die vallei te kom. 

Habakuk bid: “Here, ek het die tyding aangaande U verneem, ek het gevrees! Here, roep u werk in die lewe in die midde van die jare; in die midde van die jare laat dit bekend word. In toorn, dink aan ontferming.” (Habakuk 3:2) 

Wanneer ek terug dink aan dae toe ek meer verlore was as wat jy jouselfs kan indink. Ek het die naam van Jesus aangeroep en Hom gevra – feitlik uitgedaag “indien U werklik is, en indien U wel bestaan, doen iets.” Ek het op my knieë neergeval en toe ek daar opstaan, was ek ‘n totaal ander persoon. 

Ek onthou so goed nog die oomblik hoe die Here Mercia in my lewe in gebring het. Ek koester haar vandag nog na 19 jaar as ‘n geskenk van God wat sy was en steeds is vir my.

Ek onthou die geboorte van ons dogter Luché, en hoe, toe sy omtrent 60 minute oud was haar voorkom so ingeduik was, ek het daai nag huis toe gery terwyl ek my kind in die broeikas gegroet het met die gedagte dat almal haar eendag sal spot oor haar voorkom wat so geduik is, ek het myself selfs aan die slaap gehuil toe ek by die huis gekom het, maar ek het vir God gesê: “Here, ek weet dat Jesus haar kan genees, want ek het gebid.” Ek onthou ek het nog gedink: “Dit is werklik moontlik, maar wat gaan ek doen as sy môre nog die duik in haar voorkop het?” Die volgende oggend het sy poedelnakend en uitbundig van vreugde net daar gele in die broeikas sonder sorge en nie eers bewus van dat God haar genees het nie, ek het nog daar uitgestorm en uitgeroep: “Kyk! Kyk! Hy het haar genees!” vir die suster by die toonbank. 

Die duik in haar voorkop was heeltemal weg. 

Ek onthou toe Mercia en ek, net met ons bediening begin het, het ons nie geld gehad nie. Ons het saam gebid: “Here, ons weet nie waar môre se kos vandaan gaan kom nie.” Die volgende dag het ons ‘n terugbetalingstjek in die pos ontvang, van geld wat aan moes uitbetaal word.

Wat doen jy wanneer jy jouself in die vallei bevind? Jy onthou wat die Here reeds gedoen het. En jy waag om te glo dat wat Hy reeds tevore gedoen het, Hy weer kan doen. 

Is dit dalk tyd dat ons dalk weer wanneer ons bid vra: Here, ek onthou toe U…….