Paulus

Die apostel Paulus, voorheen Saulus, was ‘n ywerige Jood en Fariseër. Hy het probeer om die Christendom uit te roei. Jesus verskyn egter aan hom op die pad na Damaskus. Hierdie gebeurtenis verander hom en hy word die geliefde apostel Paulus. 

Paulus was passievol oor hierdie genade wat hy van Jesus ervaar het. Tot so ‘n mate dat hy moeilike onderwerpe aangepak het en nie weggeskram het van omstredenheid nie. Hy het ‘n noodsaaklike rol gespeel in die verkondiging van Jesus Christus se evangelie aan die heidene. Ook het hy vele gemeentes tot stand gebring en 13 van die 27 Nuwe Testamentiese boeke geskryf. 

Hier is twee lesse uit die lewe van Paulus:

God Gooi Niks Weg Nie

Paulus was ‘n baie intelligente en toegewyde Jood. Hy het sy godsdiens van voor tot agter geken. Hy het uit die regte familie gekom, al die regte dinge gedoen, en het volgens die wet, ‘n “foutlose” lewe gelei. Sy eie woorde was: “Maar wat eers vir my ‘n bate was, beskou ek nou as waardeloos ter wille van Christus” (Filippense 3:7). Alles wat hy tot op daardie stadium geleer en gedoen het, het nie meer saak gemaak nie. Wat egter so wonderlik daarvan is, is dat alhoewel Paulus nie meer vertroue in sy verlede geplaas het nie, God dit juis gebruik het. Alles wat hy geweet het, het hy gebruik om andere te leer dat niks daarvan saak maak nie — al wat saak maak is om Jesus te ken. 

Paulus Het Alles Gegee

Van die oomblik van Paulus se bekering af, toe hy tydelik verblind was op pad na Damaskus, het hy met sy hele wese begin om Jesus te leer ken. Die briewe wat hy geskryf het aan die gemeentes wat hy tot stand gebring het — Korintiërs, Galasiërs, Efesiërs, Filippense, Kolossense — is vol van sy passie en begeerte om te sien dat mense die evangelie boodskap aanvaar. Hy was nie ‘n halfhartige navolger van Jesus wat op sy byna perfekte opvoeding staat gemaak het nie. Nee, hy het alles prysgegee en ‘n nuwe lewe begin deur die opgestane Verlosser te dien wat hy voorheen bespot het.

Voordat Christus in die lewe van Paulus ingegryp het, het hy aaklige dinge gedoen. Nadat Jesus hom egter gered en tot diens geroep het om die evangelie vir almal toepaslik en beskikbaar te maak, het sy invloed letterlik die wêreld verander.

Petrus

Ons word aan ‘n visserman voorgestel met die naam Petrus, toe Jesus hom roep om Hom as een van die 12 dissipels te volg. Hy is eerste geroep en word dikwels ook eerste genoem wanneer die dissipels se name genoem word, wat gewoonlik die belangrikheid van ‘n persoon aandui. Hy was deel van die “binnekring,” wat ook Jakobus en Johannes ingesluit het. Sy leierskap was duidelik sigbaar en hy was gewoonlik die mees uitgesproke van die dissipels.

Toe dit ‘n gepaste tyd was om te praat, het hy egter nie. Jesus het voorspel dat Petrus hom sou verloën, alhoewel Petrus volgehou het dat hy nooit so iets aan sy Verlosser en Vriend sou doen nie. Dis tragies, maar presies wat hy gedoen het. Gelukkig was God nie klaar met Petrus nie en het Hy groot planne gehad om hom te gebruik om die evangelie te versprei. Van toe af was Petrus ‘n instrument vir God om almal wat wou luister, van Jesus te vertel.

Hier is twee lesse uit die lewe van Petrus:

Ons Doen die Ondenkbare

Petrus het gesê dat hy Jesus nooit sou verlaat of verloën nie. Hy het selfs gesê al moet hy saam met Jesus sterf, sal hy aan Hom getrou bly. Tog het Petrus die een ding gedoen wat hy nooit gedroom het hy sou doen nie. Ons is baie keer net so. Ons oordeel ander vir hul swak keuses en sê: “Ek sal nooit so iets doen nie!” Dan gebeur daar iets in ons lewens en ons vergeet om onsself teen goddelose invloede te beskerm en doen die een ding wat ons gesê het ons nooit sal doen nie. Ons sal wys wees as ons verstaan dat ons altyd waaksaam moet wees, want ons geestelike vyand sal wat wil gee om ons op hierdie manier te beroof. 

God Verloor Nooit Moed Met Ons Nie

Om Jesus vir drie jaar so getrou te volg, om Hom te ken as Verlosser en Vriend, en om Hom dan in sy donkerste uur te verlaat, sou vir vele onvergeeflik wees. Nie Jesus nie. Hy is die uiterste Gewer van genade en ekstra kanse. So erg as wat Petrus se ontkenning was, het Jesus steeds ‘n doel vir Petrus se lewe gehad: om mense te “voed” met die boodskap van verlossing en hoop in Hom. 

Selfs met verloëning in sy verlede het Petrus ‘n groot impak op die kerk en die verspreiding van die evangelie gehad. Alhoewel hy nie gesterf het toe Jesus gearresteer is nie, het hy die dood van ‘n martelaar vir sy Verlosser, Here en Vriend, gesterf.

Jona

Dit gebeur soms dat ons onsself in sondige plekke bevind omdat ons nie oplettend genoeg was nie. Ons het lui geword en uiteindelik in ‘n warrelwind van verskriklike keuses beland, met ewe verskriklike gevolge. Ander kere het ons goed geweet wat ons doen toe ons gekies het om aan God ongehoorsaam te wees.

God het vir die profeet Jona aangesê om vir die mense van Nineve te gaan preek, sodat hulle hul kon bekeer en tot God wend. Jona was duidelik nie ingenome met hierdie opdrag nie en het van God af weggehardloop na Tarsus, ‘n stad wat in die teenoorgestelde rigting as Nineve geleë was. Hy het uiteindelik aan boord van ‘n skip gegaan om so ver as moontlik van Nineve af weg te kom. 

Ongelukkig het sy swak keuse om God se opdrag te vermy, nie baie goed uitgewerk nie.

Dit was nie lank nie of ‘n storm het opgekom wat gedreig om die hele bemanning te laat omkom. Jona het dadelik geweet dat hierdie situasie ontstaan het weens sy ongehoorsaamheid aan God. Dus het hy die bemanning ingelig dat dit sy skuld was. Jona 1:15 sê: “Hulle vat toe vir Jona en gooi hom in die see. Die storm op die see het toe bedaar.” 

Asof dit nie genoeg was nie, sluk ‘n groot vis hom in toe hy in die see beland. Hy bring drie dae en drie nagte in die maag van die vis deur, waarna hy op droë land uitgespoeg word. Na sy bevryding uit die maag van die vis, het Jona uiteindelik besluit om God te gehoorsaam en vir die mense van Nineve gaan preek om hulle te bekeer.

Hier is twee lesse uit die lewe van Jona:

Staan Jou Man, Moenie Weghardloop Nie

Toe God Jona beveel het om vir ‘n groot stad vol sondaars te gaan preek om hulle te bekeer, wou hy niks daarvan weet nie. Dus het hy weggehardloop. Indien Jona net aan God gehoorsaam was en van die begin af gedoen het wat hy moes, sou hy nie met die gevolge van sy dade opgeskeep gesit het nie; wat drie dae in die maag van ‘n vis ingesluit het. Dikwels ervaar ons moeilike omstandighede in ons lewens en kies ons om dit eerder te ignoreer of te ontken, as om dit te hanteer. Kom ons pak daardie moeilikhede aan en laat God toe om ons te help. 

God Se Plan Seëvier

Terwyl die mense in Nineve ‘n bose en sondige lewe geleef het, was dit God se begeerte om hulle te red. Dit was God se plan van die begin af en dit het so gebeur. Ongeag wat ons planne en drome is, ons moet verstaan dat God oppermagtig is. Dit is God se skepping waarin ons leef. Ons is hier vir sy doelwitte, nie anders om nie. 

Almal van ons het dinge wat ons nie wil doen nie. In plaas daarvan om van ons verantwoordelikhede en roepinge af weg te vlug, kom ons gehoorsaam God van die begin af en kyk hoe Hy werk en lewens verander. Hy is oppermagtig en ons moet dit as ‘n eer beskou om deel van sy werk op aarde te wees.

Dawid

Koning Dawid het sy grootste foute gemaak omdat hy op die verkeerde tyd op die verkeerde plek was. Soos opgeteken in 2 Samuel 11, het hy tuisgebly toe sy leiers en weermag gaan oorlog maak het. Dit is nie iets wat ‘n koning ooit gedoen het nie. Ten minste behoort dit nie so te wees nie. Omdat Dawid nie was waar hy moes wees nie, het hy iets gedoen wat hy nie moes nie — met ‘n ander man se vrou. Hy het alles in sy vermoë gedoen om sy sonde te bedek, insluitend sameswering en moord. Sjoe, nè?

As gevolg van Dawid se optrede het die profeet Natan hom gekonfronteer oor sy sonde. Dit is nie algemeen vir iemand wat ‘n hoë posisie in die regering beklee, om die teregwysing van iemand onder hom te aanvaar nie. Dawid het egter. Vir hom om sy sonde te erken, was net so ongewoon. Alhoewel Dawid se sonde rampspoedige gevolge gehad het, het hy berou getoon en hard gewerk om dinge weer reg te maak. 

Hier is twee lesse uit die lewe van Dawid:

God Kyk na die Hart:

Waarom het God gesê dat Hy Dawid vanweë sy hart gekies het, wetende wat Dawid sou doen? In 1 Samuel 13:14 lees ons wat God vir Saul, die huidige koning, gesê het: “Maar nou sal jou koningskap nie bestaan nie. Die Here het vir Hom ‘n man na Sy hart gesoek … Dit kom nogal vreemd voor dat God van Dawid as ‘n man na Sy eie hart gepraat het, wetende dat Dawid verskriklike goed sou doen. Is dit egter nie goeie nuus nie? God mag dalk nie hou van alles wat ons doen nie, maar gelukkig kyk Hy na ons harte! Hy weet ons doen soms goed wat ons nie beplan het nie of selfs nie wou doen nie. God weet ons sal nie volmaaktheid op aarde bereik nie en dat ons foute ons duur te staan sal kom. 

Dawid Het Nie Verskonings Gemaak Nie:

Psalm 51 is geskryf nadat die profeet Natan vir Dawid gekonfronteer het oor sy owerspel met Bátseba. Voor dit was Dawid blykbaar onbewus van sy verkeerde optrede. Agterna het hy egter volle verantwoordelikheid aanvaar. Alhoewel Dawid regtig vreeslike dinge gedoen het, het hy egter altyd verantwoordelikheid vir sy swak keuses geneem en nie die skuld op iemand anders probeer afskuif nie. 

Ons het alreeds vasgestel dat ons nooit volmaak sal wees nie.

God weet dit en ons moet dit aanvaar. Laat ons liewers berus in die waarheid dat God ons harte sien, selfs as ons foute maak. Wanneer ons foute maak, nie ás nie, laat ons verantwoordelikheid neem vir ons dade en die proses begin om dinge weer reg te stel.

Ragab

Die verhaal van Ragab is heel moontlik die mees bemoedigende een. In Josua twee, lees ons dat Josua die leierskap van die Israeliete oorneem. Hy stuur twee verkenners na die land wat die Here aan hulle gegee het. Hulle moes vasstel waarvoor die Israeliete te staan gaan kom, voor hulle probeer om die land in besit te neem. Hulle gaan toe na Jerigo waar hulle ‘n vrou, Ragab, teëkom wat bereid was om hulle te help. Die vangplek? Sy was ‘n prostituut. 

Weens die verskeidenheid mans wat haar huis besoek het, het dit nie lank gevat vir die koning van Jerigo om van die verkenners te hore te kom nie. Dus stuur die koning vir Ragab ‘n boodskap waarin hy daarop aandring dat sy die manne uit haar huis moet bring. Sy het egter reeds besluit om hulle te versteek en vertel uiteindelik ‘n leuen aan haar eie koning oor waar die mans is. Sy het vir hulle ‘n veilige plek voorsien waar hulle tot donker kon wegkruip. Haar dapper keuse om haar koning te verontagsaam, het die weg gebaan vir haar veiligheid en dié van haar gesin gedurende die aanval van die Israeliete. 

Hier is twee lesse uit die lewe van Ragab:

God Het Alle Mag:

Ragab het aan die verkenners erken dat die mense van Jerigo alles gehoor het wat God vir die Israeliete gedoen het en dat sy mag haar mense vir hul lewens laat vrees. Ragab het selfs gesê: “want julle God, die Here, is God, bo in die hemel en onder op die aarde.” Dit het van ‘n vrou gekom wat duidelik nie geweet het wie God is nie, maar slegs van Hom gehoor het. God het voldoende mag en hoef nie Homself of Sy planne te verduidelik nie.

Hy doen wat Hy doen en mense kan nie anders as om dit raak te sien nie. 

God Neem Nie Ons Verlede In Ag Nie:

God kon die verkenners na ‘n ander huis gelei het om hulle te help, maar Hy het nie. Hy kies ‘n vrou wat vir mense aanstootlik was om die twee manne wat Josua gestuur het, te beskerm. Sy was iemand wat deur die samelewing geminag en skerp veroordeel is vir haar dade. Nogtans het God haar gebruik om Sy volk te beskerm. God neem nie ons verlede in ag nie, ondanks wat ons gedoen, gesê, of gedink het. Hy wil net weet of ons in die toekoms getrou gaan wees.

Die kragtigste deel van hierdie verhaal is waarskynlik dat Ragab in die geslagslyn van Jesus is. Ja, dis korrek. Baie wenkbroue lig wanneer ons in Matteus 1 vertel word dat ver af in die geslagslyn van Maria, die moeder van Jesus, ons Ragab se naam sal vind. Hierdie veragte, veroordeelde en immorele vrou, was ‘n voorouer van die Seun van God, die Verlosser van die wêreld.

Abraham

Abraham is bekend as die grootste patriarg in die Joodse geloof. Aangesien hy van die digbevolkte stad Ur afkomstig is, was hy eintlik ‘n heiden (‘n nie-Jood) voordat hy die eerste Hebreër geword het. Hy is ook deur God gekies om die vader van ‘n groot nasie te wees. 

Ten spyte van die feit dat hy deur ons uitsonderlike God geroep is om doelwitte van die koninkryk te vervul, was hy ‘n doodgewone man. Hy was ‘n eenvoudige herder wat afgestam het van ouers wat nie navolgers van God was nie. Ten spyte van hierdie roeping het hy steeds swak keuses gemaak. Hy het nie altyd opgetree soos ‘n patriarg van die Joodse geloof behoort te doen nie. Dit het duidelik nie vir God saak gemaak nie. Hy was die man wat God vir die taak bestem het en God was nooit verbaas wanneer Abraham se menslikheid hom gepootjie het nie. 

Alhoewel hy nie geweet het waarheen nie, was hy gehoorsaam en het hy die bekende verruil vir die onbekende. 

Hy is nie gekies omdat hy buitengewoon talentvol of uitermate wys was nie. Abraham het geen Bybelboeke geskryf nie, hy het geen profesieë met mense gedeel nie en hy het ook nie enige wette op kliptafels geskryf nie. Die belangrikste ding wat ons van Abraham weet, is dat hy gehoor het toe God hom geroep het om te trek, en alhoewel hy nie geweet het waarheen nie, was hy gehoorsaam en het hy die bekende verruil vir die onbekende. 

Hier is twee lesse uit die lewe van Abraham:

God Gebruik Enigiemand:

Die verhaal van Abraham is bemoedigend vir diegene wat voel hulle het nie die regte kwalifikasies of opvoeding nie. Abraham was duidelik ‘n “niemand” wat God geroep het om ‘n “iemand” vir die Hebreeuse volk te wees. Jy mag dalk voel jy het baie min om te bied, aangesien jy nie van ‘n vooraanstaande familie kom nie of dalk voel jy dat jy nie slim genoeg is om deur God gebruik te word nie. Wees verseker, God soek ons gewilligheid om die werk te doen wat Hy beplan het.

Dit Is Nooit Te Laat Nie: 

Toe God Abraham geroep het om sy vaderland te verruil vir ‘n onbekende plek, was hy 75 jaar oud. Hy het vir die eerste keer ‘n pa geword toe hy 86 jaar oud was en hy is eers besny toe hy 99 jaar oud was. Baie mense dink soos hulle oud word, word hulle minder belangrik vir die wêreld en ook om God se doelwitte te bereik. Solank ons op hierdie aarde lewe het ons ‘n doel om te vervul. 

God is absoluut in staat en gewillig om ons alles te gee wat ons nodig het om Sy doelwitte te bereik.

Ongeag of ons voel ons is toegerus of nie, te jonk of te oud. God kan ons gebruik om Sy groot werk te verrig. Hy soek net beskikbare harte wat getrou sal bly.

Niemand is Volmaak nie 

Ons het seker almal die stelling “niemand is volmaak nie” op ‘n stadium in ons lewens gehoor. Dalk het ons dit vir iemand gesê om hulle beter te laat voel oor ‘n fout wat hulle gemaak het, of ons het dit dalk vir onsself gesê toe ons in ‘n ongesonde gewoonte vasgevang was. 

Alhoewel ons weet dat dit waar is, is dit dikwels moeilik om genade en begrip teenoor onsself (en andere) te bewys wanneer ons foute maak. Wanneer ons fouteer mag ons dalk dink ons het niks goeds in ons oor om aan ander te bied nie, of dat ons nie meer ‘n verskil in die wêreld kan maak nie.

Gelukkig kan dit nie verder van die waarheid af wees nie.

Dit is nie net God se bedoeling om ons sondes te vergewe en ons met Hom deur Jesus se dood aan die kruis te versoen nie, Hy het steeds planne om ons te gebruik, ten spyte van al die verkeerde dinge wat ons doen.

Ongeag of jy ‘n klein foutjie gemaak het en geen erge gevolge ervaar het nie, en of jy keuses gemaak het wat baie nadelig was, is jy steeds ‘n uitstekende kandidaat om ‘n instrument in die hand van ons goeie God te wees. Hy is heeltemal in staat om alles in die wêreld op Sy eie te hanteer, en tog, in sy goedheid en opperheerskappy, nooi Hy ons om deel uit te maak van die wonderlike, koninkryk-georiënteerde orkes wat Hy dirigeer. Ongeag ons vermoëns of onbekwaamhede, ons hede of verlede, ons suksesse of mislukkings, wil Hy net hê ons moet by Hom wees en wil Hy ons gebruik om sy planne uit te voer.

Oor die volgende paar maande gaan ek jou vertel oor ses individue in die Bybel wat deur God gebruik is, ongeag waar hulle vandaan gekom het, wat hulle vermoëns was, of hoe ontsaglik groot hulle foute was. Hopelik, nadat jy hulle verhale gehoor het, sal dit jou uitermate besiel en bemoedig dat jy ook iemand kan wees vir wie God gebruik om sy planne op aarde uit te voer. 

Is jy geneig om meer genade aan jouself te bewys wanneer jy foute maak as aan andere? Sien jy jouself as iemand vir wie God kan gebruik om ander te beïnvloed? Hoekom of hoekom nie?

Beproewinge Is Deel Van Die Lewe

Filippense 4:6 sê: “Moet oor niks besorg wees nie, maar maak in alles julle begeertes deur gebed en smeking en met danksegging aan God bekend.”

In sy onderrig, praat Paulus van die menslike toestand en wat ons in die alledaagse lewe deurgaan. Dit is belangrik, want ons moet die rykdom van ‘n lewe saam met Jesus Christus verstaan, maar dis ook nodig om te weet hoe om dit in moeilike tye toe te pas. In die boek Filippense, leer Paulus ons oor die bekommernisse waardeur ons leef en die sorge van die siel. Ons moet verstaan dat beproewinge deel van die lewe is. Ons kan dit nie vermy nie. Ons lewe gaan nie daaroor om in sulke omstandighede te leef nie, maar dit is deel daarvan. 

Kom ons onthou dat Jesus self vir sy dissipels gesê het: “In die wêreld sal julle dit moeilik hê; maar hou moed: Ek het die wêreld klaar oorwin.” Geskiedenis bewys dat volgelinge van Jesus deur tye van vervolging sou gaan. 

As kinders van God is ons nie vrygestel van beproewinge en swaarkry nie.

Ons is kinders van God wat as oorwinnaars lewe, maar, soos Paulus ons leer, beteken dit nie ons gaan moeilike tye en swaarkry vermy nie. Paulus ontken nie dat beproewinge bestaan of in ons lewens gaan voorkom nie. Hy sê ons moenie daaroor angstig wees nie. Bekommernis lei tot groter probleme, soos angstigheid. Vrees gedurende enige omstandighede veroorsaak angstigheid. Paulus sê dat ons oor niks besorg of beangs moet wees nie, maar dat vrees in jou hart en gedagtes angstigheid veroorsaak wat jou toevou in ‘n permanente plek van ellende. 

Ons almal is al deur beproewinge en sal ook weer deur moeilike oomblikke leef wat tot angs sal lei.

Paulus het nooit gesê dat ons as kinders van God nie moeilike tye sal beleef nie. Hy sê egter dat ons moeilike omstandighede nie in bekommernis moet oorgaan nie. Bekommernis is wanneer jou sorge jou gedagtes oorskadu en jou hart met vrees gevul word. Dit is dan wanneer jy die heeltyd met ‘n vreesagtige houding aan jou omstandighede dink. 

Verder leer Paulus ons ook om oor te gaan tot aksie in plaas van bekommerd te wees. Voordat die probleem in ‘n krisis ontwikkel, moet jy iets daaromtrent doen. Tog doen ons eers iets aan die einde van die moeilike situasie. Paulus leer ons die volgorde waarin ons moet optree.

Mense soek gewoonlik vir oplossings op enige moontlike manier, maar voordat ons dit doen, moet ons eers na God toe gaan. 

Verlore Perspektiewe en Hoop

Soos Saul se fondament verbrokkel, word hy uiteindelik onbestendig en paranoïes. Hy ontwikkel aanvanklik ‘n hegte verhouding met Dawid, net om skielik teen Dawid gekant te word toe mense dit waag om ‘n speelse lied in die strate te sing:

“Saul het sy duisende verslaan, maar Dawid sy tienduisende.”

Vir ‘n koning wat reeds ‘n wankelrige grondslag van misplaaste persoonlike selfvertroue gehad het, was hierdie lied waarskynlik soos die gevoel van ‘n klein, skerp klippie wat teen jou voet skuur gedurende ‘n lang resies en jy nie die vermoë het om jou skoen uit te trek nie. Eina!

Tog het Dawid nooit ‘n woord teen Saul gesê nie.

Die jong Dawid het ure by Saul deurgebring gedurende sy mees depressiewe oomblikke toe Saul hom nie soos ‘n koning gedra het nie. Dawid was persoonlik getuie van die foltering en las wat Saul platgedruk het as gevolg van sy ongehoorsame keuses en selfgerigtheid.

Dawid het nie gespog en deelgeneem aan die singery dat hy ‘n magtiger krygsman as Saul was nie. Later in Dawid se lewe, lank nadat Saul gesterf het, het Dawid steeds ‘n hart van eer en medelye gehad met die eerste koning van Israel wat God aangestel het.

Dit kom egter voor of die lied in die strate Saul se siening van Dawid verander het. Die seun wat eens ‘n lojale dienaar en leier van Saul was, wat alles wat aan hom toevertrou is goed gedoen het, was skielik ‘n nuwe bedreiging in die oë van iemand wat nou ten volle selfgerig was. Hoe meer Saul sy eie gang gegaan en desperaat probeer het om homself op te bou, hoe meer wantrouig het hy teenoor ander geword. 

Laat dit vir ons ‘n kragtige les wees. Wanneer ons fokus en geloof van God se krag na ons eie verskuif, sal ons uiteindelik op die een of ander manier onsself afsonder en die perspektief verloor wat ons nodig het om ander doeltreffend te lei. 

Doeltreffende leierskap vereis dat ons ‘n sterk grondslag of fondament moet hê sodat ons met selfvertroue die spanning, ​​te midde van uitdagings, kan hanteer. Sterk fondamente stel ons in staat om duidelik rigting aan te wys wanneer ander die pad begin byster raak. Saul se leierskapreis beklemtoon die belangrikheid daarvan om van die begin af ‘n sterk fondament van geloof in God te bou. Om leierskap van die grond af op te bou beteken dat ons nie passief bly of wegskram van ons roeping na nuwe terreine nie, inteendeel, ons groei sterker met elke tree — klein of groot — in gehoorsaamheid aan God.

Is daar êrens ‘n aangeleentheid waarop jy ‘n nuwe perspektief nodig het? Skryf dit neer. Skryf nou ‘n nuwe manier neer om oor die aangeleentheid te dink, of ‘n nuwe moontlike uitkoms. Wat sê God se Woord daaroor?

Openbaring van Fondamente

Dit is tyd dat ons as leiers mislukkings herformuleer. Dit is tyd dat ons ‘n besluit neem om na moeilike omstandighede deur die lens van hoop en geleentheid te kyk. Eintlik is dit tog stryd en spanning wat ons begrip verfyn en versterk oor God se liefde, en ook die geliefde seuns en dogters wat Hy ons geskape het om te wees.

Nietemin … as jou identiteit hoofsaaklik berus op wat jy dink JY tot stand kan bring, wat JY doen, wat JY kan behaal, dan kan moeilike tye jou selfvertroue verpletter. O, jy mag dalk in staat wees om ‘n sterk, professionele uiterlike te handhaaf. As jy egter innerlik ‘n valse altaar van vertroue in jou eie suksesse en prestasies gebou het, sal dit uiteindelik verbrokkel (en waarskynlik ook jou vrede daarmee saam).

Ons wat op Jesus Christus hoop, het egter ‘n fondament wat nooit herbou hoef te word nie, omdat dit nooit verbrokkel nie. Ons aanpasbaarheid, of vermoë om weer op ons voete te kom, word nooit betwyfel nie, want dit vloei voort uit wie Hy is, eerder as hoe sterk ons ​​is. 

Die verhale van Saul en Dawid se reise tot leierskap kan ons nogal heelwat leer hoe om ons fondamente te ontwikkel en hoe dit openbaar word. .

Saul was waarskynlik in alle opsigte die mees waarskynlike keuse as Israel se eerste koning. Hy was lank, aantreklik en ‘n vegter uit ‘n bekwame gesin. Hy was letterlik perfek in alle opsigte. Of liewer, dit het uiterlik voorgekom dat hy in alle opsigte perfek was.

Toe dit tyd word om Saul as die gesalfde koning van Israel aan te kondig, kon die volk hom nie kry nie. Die Here het hom uiteindelik geroep vanwaar hy in die bosse weggekruip het. Wegkruip.

Kan jy jou met Saul identifiseer? Het jy al ooit weggekruip van ‘n roeping na ‘n nuwe pad of geleentheid wat jy nie verwag het nie?

Interessant genoeg (en in skrille kontras met Dawid, Saul se opvolger), het ons nie veel geskrewe aantekeninge oor Saul se verhouding met God nie. In baie opsigte spreek daardie afwesigheid boekdele oor Saul se afhanklikheid (of gebrek daaraan) van God. Saul se omgang en gesprekke met God is grotendeels vir ons verborge. Daarteenoor word Dawid se hartstogtelike en diepe verhouding met God regdeur die boek Psalms vasgevang. Dawid het gereeld sy hart teenoor God, sy Maker en Vriend, privaat en in die openbaar uitgestort.

Ons woorde maak ook saak. Dit openbaar waarop ons gedagtes en gesindhede gefokus is. Dit openbaar waarin ons geloof gewortel is. Toe Saul uit sy skuilplek gekom en begin praat het, het die krake in sy innerlike fondament begin deurskemer. 

Vir ‘n man wat die liggaamlike voorkoms en die gebiedende teenwoordigheid gehad het om Israel se koning te wees, het Saul se vroeë woorde en optrede ‘n man begin openbaar wat homself gesien het op grond van wie hy gedink het hy is, waarskynlik wat hy gedink het ander van hom verwag om te wees, maar beslis nie vanuit die siening van ‘n almagtige en genadige God nie. God het Saul geroep om die eerste koning van Israel te wees, en Saul het homself onbeduidend en klein genoem. Daar was ‘n enorme gaping tussen Saul se siening en God se siening.

Hierdie gaping was die oorsaak van Saul se probleem. Dit is dikwels die oorsaak van ons eie probleme. As jy jouself iets anders noem as wat God jou noem, sal jy uiteindelik die fondament van jou geloof verskuif na ‘n plek wat onder die gewig van ‘n stryd sal kraak en verbrokkel. 

Teen die tyd wat Dawid op die toneel verskyn en in diens van Saul tree, na sy oorwinning oor Goliat, het God reeds besluit dat Saul nie veel langer die koning van Israel sou wees nie. Keer op keer het Saul op sy eie kragte staatgemaak in plaas van op God s’n. Sy misplaaste selfvertroue het met elke fout verder verbrokkel.

Dawid, die volgende koning van Israel wat deur God aangestel is, begin sy reis deur te sien hoe Saul uitmekaar begin val. Wat ‘n moeilike, tog geweldig kragtige les in ontwikkeling wat voor hom afgespeel het!

Bring tyd saam met God deur en vra Sy leiding om in Hom gewortel te bly. Vra Hom om vir jou enige areas in jou lewe te wys waar jy deur jou eie krag en selfversekerheid probeer slaag. Wanneer jy hierdie areas ontdek, vra Sy hulp om daardie ruimtes aan Sy leiding en rigtinggewing oor te gee. Soek na wyse mentors en raadgewers wat vir jou eerlike terugvoer en leiding kan gee wanneer jy verkeerdelik jou vertroue in jou eie vermoëns plaas. Onthou wanneer jy met jou hele hart vra, sal jy Hom vind.