Die wonder van ‘n nuwe begin

Dink daaroor – Sara was 90 jaar oud toe sy swanger geraak het! Ons lees in die Bybel dat sy al lankal verby die ouderdom was waarop vrouens kinders kon hê, so sy was sekerlik verby haar menopouse. Die feit dat sy dus op hierdie ouderdom ’n baba kon hê, was beslis iets wat God in haar lewe gedoen het. Die vervulling van God se belofte aan Abraham en Sara was ’n wonderwerk! 

Maar dink net aan die volgende: Om selfs ten spyte van die wonderwerk op 90-jarige ouderdom swanger te wees en ’n baba te kry! ’n Mens se energievlakke is nie naastenby dieselfde op 90 as op byvoorbeeld 25 of 30 nie. 

God het ’n verandering belowe, ’n nuwe begin.

God het dekades later eers daardie nuwe begin geskenk. Hy het geweet hoe oud Abraham en Sara sou word. Hy het presies geweet wat Hy doen. Hy het sekerlik vir hulle die krag en energie gegee om die eise van ouerskap te hanteer. En dalk nie net dit nie, Hy het vir hulle die seën van ’n nuwe begin gegee. God doen dinge nie halfpad nie.

Wanneer God ’n verandering in jou lewe bewerk, lei Hy jou daardeur.

Toe Naomi besluit het om terug te gaan Betlehem toe, het sy vir haar skoondogters gesê om terug te gaan na hulle eie families toe. Dit het sin gemaak. Naomi het geweet sy gaan sukkel om vir haarself te sorg, wat nog vir hulle ook sorg. Hulle was nog jonk en hulle families kon vir hulle ander huwelike reël. Hulle kon kinders kry en die lewe leef wat normaal was vir ’n vrou in daardie tye. Ja, dit het sin gemaak. Miskien was Orpa meer realisties oor haar omstandighede omdat sy na Naomi se raad geluister het, haar skoonma gegroet het en huis toe gegaan het.

Tog het Rut geweier om huis toe te gaan. Sy het gekies om haar familie en alles wat sy geken het agter te laat en saam met Naomi te gaan. Dit kon nie ’n maklike besluit gewees het nie.

Partykeer is die besluite wat voor jou is, verwarrend.

Dit is dalk moeilik vir jou om te weet watter besluit is die regte een, want – kom ons wees nou maar eerlik – soms is die regte besluit die moeilikste een. Dit kan dalk beteken dat jy jou geliefdes of ’n bekende plek moet verlaat, of dalk selfs dat jy van werk moet verander of ’n verhouding moet beëindig. Die regte keuse gaan wees om na die geheelbeeld te kyk en nie net na wat vandag gebeur nie. Rut het die regte besluit geneem en God se seën het haar lewe gevul.

In gemeenskap

Ons geloof is nie ons eie nie. In die 21ste eeuse individuele kulture, mag ons glo daar is net twee kritiese mense: God en onsself. Ons persoonlike dissipelskap word een waar ons glo, solank ons God het, het ons niemand anders nodig nie. Selfs ‘n terloopse lees van die Skrif, vernietig hierdie siening van die Christelike geloof. Die liggaam van Christus en die gesamentlike gemeenskap van geloof — of dit nou die Israeliete in die Ou Testament, die Jode in Jesus se tyd, of die heidene wat ingeënt is — almal is familie. 

Die teoloog N.T. Wright haal aan: ‘As God ons vader is, is die kerk ons moeder.‘ Hierdie woorde is dié van die Sweed, Johannes Calvyn … dit is net so onmoontlik, onnodig en ongewens om op jou eie ‘n Christen te wees, as wat dit is om alleen ‘n pasgebore baba te wees.

“Twee vaar beter as een. Hulle inspanning kom tot iets. As die een val, kan die ander hom ophelp. Maar as een val wat alleen is, is daar niemand om hom op te help nie. As twee langs mekaar slaap, word hulle warm, maar hoe sal een wat alleen is, warm word? Een alleen kan oorweldig word, twee saam kan weerstand bied. ‘n Driedubbele tou breek nie maklik nie.” Prediker 4: 9-12

Die dissipline van gemeenskap begin met ‘n gewilligheid en oopheid om weerloos teenoor ander te wees.

Ons begeer almal om geliefd te wees vir wie ons is. In ‘n wêreld waar ons prestasies en toekennings geprys word, verlang ons na plekke van oorspronklikheid. As ons eerlik is, weet ons ons kan die vront lank volhou nie en het ‘n diepe begeerte om met ander wat ook so voel, kontak te maak. In gemeenskap, verbind ons ons daartoe om nie die goeie, die slegte en die lelike van dié wat saam met ons reis, weg te steek nie. 

In gemeenskap werk ons ook daartoe om ander in ons gemeenskap dikwels te ontmoet. Handelinge 2:46-47 is ons maatstaf: “Hulle het almal elke dag getrou by die tempel bymekaargekom, van huis tot huis die gemeenskaplike maaltyd gehou, hulle kos met blydskap en in alle eenvoud geëet, en God geprys. Die hele volk was hulle goedgesind.” 

Elke dag! Kan jy jou dit voorstel? Waar soek ons in ons besige lewe gereeld gemeenskap om God te aanbid en te groei in ons verhouding met Hom as die liggaam van Christus? Ons moenie skuldig of skaam voel as ons nie daagliks ontmoet nie, maar ons moet gereelde gemeenskap met ander Christene opsoek, sodat dit ons kan laat groei en in ons geloof bemoedig. 

Die Skrifgedeelte in Handelinge 2 eindig nie daar nie. Daar is ‘n kragtige gevolgtrekking in vers 47: “En die Here het elke dag mense wat gered word, by die gemeente gevoeg.” Gemeenskap lei tot evangelisasie! Hulle aanbidding van God en opbouing van die geloof het gelei tot hulle harte wat oorgeloop het van God se goedheid op al die mense wat hulle ontmoet het! Petrus en Johannes spog hieroor in Handelinge. 4:20: “Wat ons betref, dit is onmoontlik om nie te praat oor wat ons gesien en gehoor het nie.”

Die evangelis D.L. Moody, het eenmaal gesê: “Wanneer iemand met die woord van God gevul is, kan jy die persoon nie stilmaak nie. As jy die woord het, moet jy praat of sterf.” 

Die geloof van ander inspireer ons en skuif ons om groter getuies te wees.

Die dubbele seën van gemeenskap is dat soos ons geskuif word om groter getuies te wees, sodat ons dan ‘n gemeenskap van mense wat saam met ons bly is oor wat God besig is om met ons getuienis te doen! Ware gemeenskap huil saam en is saam bly. Dit beweeg saam in ‘n eenheid met die enkele doel om God op alle moontlike maniere in ons en deur ons, bekend te maak. 

Hoe dikwels bring jy tyd met mede-Christene deur?

Is jy gewortel?

Die Sequoia boom is die grootste boom ter wêreld, met ʼn deursnee van 9 meter en ʼn hoogte van 76 meter. Vir so ‘n groot boom om stewig te staan, in die wind en deur storms, moet sy wortels goed in die grond geanker wees.

Paulus skryf in sy brief aan die Kolossense, terwyl hy nog in die tronk toegesluit was, dat die kerk gefokus moet bly op Christus. Geloof groei wanneer ons die waarheid aanneem wat in die Woord van God staan.

Geloof groei wanneer ons die waarheid aanneem wat in die Woord van God staan.

Die grootte van die Sequoia boom word nie bepaal deur wat ons aan die buitekant sien nie, maar deur die diepte van sy wortels. Daar is baie storms in die lewe waarteen ons te staan gaan kom, maar daar is net een Naam wat hulle kan kalmeer. Dit is dieselfde Naam wat ‘n vaste fondament is waarop Christenskap gebou is. Dit is die Naam van Jesus Christus.

“Laat jou wortels dieper groei, en jou lewe op Hom gebou wees. Dan sal jou geloof versterk word in die waarheid en jy sal oorloop van dankbaarheid.” (Kolossense 2:7)

Paulus praat van oorvloedige dankbaarheid. In sy situasie lyk dinge somber, en daar is nie iets om voor dankbaar te wees nie. Hy is opgesluit en vasgemaak, hy is fisies ingeperk. Sy perspektief oor die evangelie was nie gekoppel aan sy omstandighede nie; inteendeel, hy het dit as ʼn geleentheid gebruik om Christus bekend te maak.

Ons perspektief is beperk, en ons sukkel om dankbaar te wees, veral as ons net kan sien wat voor ons is. Wanneer ons op God se realiteit fokus, kry ons soveel goed om voor dankbaar te wees, en dit begin alles met die vernuwing van ons denke en perspektief.

“Julle moenie aan hierdie sondige wêreld gelyk word nie, maar laat God julle verander deur julle denke te vernuwe. Dan sal julle ook kan onderskei wat die wil van God is, wat vir Hom goed en aanneemlik en volmaak is.” (Romeine 12:2)

Verandering sal begin plaasvind wanneer ons anders begin dink, wanneer ons die Heilige Gees toelaat om ons denke te kom vernuwe. Ons almal gaan hierdie seisoen van inperking onthou. Wat is die een ding wat God vir jou in hierdie seisoen gedoen het wat jy altyd sal onthou?

Waarvoor is jy dankbaar, ten spyte van die inperkings rondom jou?

Onderdanigheid

Die Boek Habakuk eindig met ‘n kragtige uitdrukking van onderdanigheid: 

Al sou die vyeboom nie bot nie en daar geen druiwe aan die wingerde wees nie, al sou die olyfoes misluk en die lande geen oes lewer nie, al sou daar geen kleinvee in die kampe meer wees nie en die beeskrale sonder beeste wees, nogtans sal ek in die Here jubel, sal ek juig in God, my Redder.” (Hab. 3:17-18)

Habakuk het geweet dat dinge nie goed verloop nie. Tog het hy nie van God weggedraai nie.

Verskeie millennia vroeër, het beide Job en Dawid iets soortgelyks gedoen. God se alom karaktertrekke gee Hom enersyds die reg om beide goeie en slegte dinge op almal uit te stort. Matteus 5:45 sê: “Hy laat immers sy son opkom oor slegtes en goeies, en Hy laat reën oor dié wat reg doen en oor dié wat verkeerd doen.” 

Die dissipline van onderdanigheid begin met ‘n erkenning van wie God is

 William Booth het eenmaal gesê: “Die grootheid van ‘n mens se krag, is die omvang van sy oorgawe.” Jesus is ‘n voorbeeld hiervan. In die tuin van Getsemane het Hy “met sy gesig teen die grond geval en gebid: ‘My Vader, as dit moontlik is, laat hierdie lydensbeker by My verbygaan. Moet nogtans nie doen soos Ek wil nie, maar soos U wil.’” (Matt. 26:39). Hy het Homself aan sy Vader onderwerp, wat Hy geweet het, almal se beswil op die hart dra. Hy het sy vertroue in die Een geplaas wat Hy geweet het, betroubaar is.

Ons kan ons onderwerp omdat ons onder die sterk hand van ‘n God, ons Redder, is. Onderdanigheid plaas ons presies waar ons behoort te wees. Psalm 91:4 gee ons ‘n lieflike beeld hiervan: “Hy beskut jou onder sy vleuels en is vir jou ‘n veilige skuilplek. Sy trou beskerm jou aan alle kante.” Ons is die skape van Sy weiveld, nie andersom nie. Dit is nie nodig om Sy beheer as Koning en Herder met geweld oor te neem nie, want by Hom is ons veilig en sonder Hom is ons niks nie. 

Ons houding van onderdanigheid herinner ons dat as Koning van ons lewens, God die een is wat opdragte uitreik. Onderdanigheid lei tot evangelisasie. Ons onderwerp ons aan God en is gehoorsaam in alles wat Hy ons vra. Evangelisasie is ‘n daad van liefde, maar is gegrond op ‘n opdrag wat gegee is: “Gaan dan na al die nasies toe en maak die mense my dissipels …” (Matt. 28:19). Die gedagte mag ons vreesbevange maak, maar dit is nodig om te onthou dat wanneer ons ons aan die God van almal onderwerp, is ons nooit alleen nie. “En onthou: Ek is by julle al die dae tot die voleinding van die wêreld” (Matt. 28:20). 

Ons evangelisasie is Sy evangelisasie. Terwyl ons oor Jesus praat, is dit eintlik Sy Gees wat die werk doen. Ons onderdanigheid, wanneer dit uitgedruk word in die toon en bewys van Jesus se liefde aan ander, is ‘n nederige daad van aanbidding wat die Gees van God toelaat om binne-in en deur ons te beweeg.

Dalk kan jy dit goedvind en bietjie oor die volgende vrae nadink:

  • Maak onderdanigheid jou senuagtig of vertroos dit jou?
  • Wanneer jy aan onderdanigheid dink, wat kom in jou gedagtes op ten opsigte van jou lewe? 
  • Wat is die verhouding tussen onderdanigheid en om ‘n dissipel van Christus te wees?

2020 was…

2020 was vol uitstekende planne, verwagtinge en idees, wat deur ‘n wêreldwye pandemie belemmer was. Ongekende tye vra vir ongeëwenaarde toewyding. Wanneer ons deur probleme gaan en ons oorweldig word, moet ons onsself herinner aan wie Christus is.

Ongekende tye vra vir ongeëwenaarde toewyding.

Christus, die sigbare beeld van die onsigbare God, was al daar ​​voor enigiets geskep was, en is bo die hele skepping. God het Hom verhef tot die hoogste eer en Hom die Naam gegee wat bo elke naam is. Die Naam van Jesus is kragtig, dit verander lewens en gee lewe. As ons ons oë op Jesus rig, verander ons perspektief.

Onthou dit altyd: toe julle Christene geword het, het julle saam met Christus ’n nuwe lewe gekry. Tree asseblief nou op soos mense wat saam en vir die Here leef.Julle moet al meer so leef dat Jesus daarmee tevrede sal wees. Onthou, Hy is die Een met die mag. Hy sit op die oomblik op die ereplek langs God self in die hemel.” Kolossense 3:1 (DB)

Paulus het een ontmoeting met Jesus gehad en was nooit weer dieselfde nie. Die blinde man se sig is herstel, die vrou met bloedvloeiing is genees. Al wat dit vereis is een ontmoeting met Jesus en ons lewens sal vir altyd verander.

Ons leef in ongekende tye, gevul met twyfel en onsekerheid, maar hier is die waarheid: as ons aan die Woord van God vashou, is ons hoop en vertroue op God, al weet ons nie wat die toekoms inhou nie.

Wêreldwye pandemies sal kom en gaan, maar Christus bly deur alles heen dieselfde. Hy is die Begin en Voleinder van die geloof.

God het Homself getrou bewys. 

Getrou aan sy Woord en getrou aan Sy beloftes. Ons hoop op Christus is vertroue in wie Hy is. Jy was miskien deur ʼn moeilike seisoen en het soms moedeloos gevoel, maar dit is in oomblikke van swakheid wanneer ons volmaak word in Hom. Jesus is die Naam bo elke naam. Daar is vryheid, genesing en vertroosting in Sy Naam.

Wat Jesus Oor Bekommernis Gesê Het.

In Matteus ses gaan Jesus voort met Sy bergrede wat in hoofstuk vyf begin het en strek tot aan die einde van hoofstuk sewe. In hierdie gewilde leering, gee Jesus onderrig oor gebed, woede, egbreuk, sowel as ander onderwerpe. Hy het pas oor geld en besittings gepraat toe hy die onderwerp van bekommernis aanroer. 

“Niemand kan vir twee base tegelyk werk nie. Hy sal óf die een minder ag en die ander een hoër, óf vir die een meer oorhê en die ander een afskeep. Julle kan nie God én Mammon dien nie. Daarom sê Ek vir julle: Moet julle nie bekommer oor julle lewe, oor wat julle moet eet of drink nie, of oor julle liggaam, oor wat julle moet aantrek nie. Is die lewe nie belangriker as kos en die liggaam as klere nie?” Matteus 6:24-25.

Jesus het ons gevra om nie bekommerd te wees nie, want Hy weet dat ons versotheid op geld, ons geneentheid om God te dien, sal beïnvloed. Ons bekommernisse gaan dikwels verder as ‘n stryd oor geld. Daar is baie ander probleme waarmee ons daagliks te kenne is, wat skynbaar ‘n bekommernis is. Kom ons kyk waarom Jesus ons gevra het om nie bekommerd te wees nie:

Niemand Baat By Bekommernis Nie

Jesus het ons geleer dat bekommernis nutteloos is. Dit lewer geen vrugte op nie. Daar is absoluut niks wat daaruit voortspruit nie. Bekommernis sou sinvol wees as dit produktief was. Maar dit is nie. Om oor ‘n situasie bekommerd te wees, verhoed nie dat dit nie gebeur nie. Tog is dit wat ons gereeld doen in plaas daarvan om ‘n keuse daarteen te maak. 

Bekommernis Is Onnodig

Jesus het in Matteus ses vir ons gesê dat daar voorsiening gemaak word vir die voëls in die lug en die blomme in die veld. En dit is net voëls en blomme! Hoeveel te meer sorg Hy vir ons? ‘n Enorme hoeveelheid! Hy gee meer vir ons om as vir enige ander geskape dinge. Hy het nie vir hulle aan die kruis gesterf nie — Hy het vir ons gesterf! Dus, as daar voorsiening gemaak word vir hulle, hoeveel te meer sal Hy aan ons voorsien?

Bekommernis Ontbloot Ons Toewyding

Of ons oor ons geld, mense of loopbane bekommerd is, is ons tyd op bekommernis toespits, is dit waaraan ons ons toewy. Ons moet onsself eerder toewy aan die mense wat God in ons lewens geplaas het en ons beste doen in ons werk. Volgens Matteus ses moet ons die koninkryk van God eers soek, en daarna sal alles vir ons bygevoeg word.  

Daar is tye in ons lewens waar ons wettige bekommernisse het oor waarheen ons op pad is, of diegene vir wie ons lief is. Die apostel Paulus sê in Filippense 4:19: “En my God sal in elke behoefte van julle ryklik voorsien volgens sy wonderbaarlike rykdom in Christus Jesus.”

God se voorsiening beteken nie ons kry alles wat ons wil hê nie of selfs alles wat ons dink ons nodig het nie. Om die waarheid te sê, Paulus was in die tronk toe hy Filippense 4:19 geskryf het! Tog het hy steeds erken dat al sy geestelike behoeftes in Christus bevredig is. Dieselfde is waar vir ons: as ons in Hom bly, sal ons alles hê wat ons nodig het.

Dink dalk bietjie hieraan:

  • Waaroor bekommer jy jou gewoonlik? (geld, loopbaan, gesondheid, ens) 
  • Watter negatiewe gevolge het bekommernis vir jou al veroorsaak?

‘n Veranderde Lewe

Ons is kinders van die Koning. Ons het ‘n koninklike afkoms wat aan ons ongeëwenaarde mag en krag gee. Saam met daardie geskenk kom daar ‘n verantwoordelikheid om in God se waarheid gevestig te wees en vir ons geliefdes te veg. 

Saam met ‘n weermag van gelowiges, geklee in die volle wapenrusting van God, kan ons die vyand stormloop sonder om te skrik vir die dolke wat hy na ons toe gooi. Ons kan in die geveg beide onsself én sterk wees. Met opleiding kan ons leer om Satan se leuens te beveg, totdat dit ons nie meer affekteer nie.

As ‘n vriend/in sê hy/sy is nie goed genoeg nie, is jy die eerste wat sê dat dit nie waar is nie. Tog is ons geneig om dit oor onsself te glo. Die verskriklike leuens wat die vyand in ons ore fluister maak seer. Ons sal dit nie eens vir iemand anders sê nie, dus moet ons dit ook nie vir onsself sê nie. 

Ons moet op dieselfde manier veg teen negatiewe denke oor onsself. As jy dink: “Ek is nie mooi nie,” “Ek is nie goed genoeg nie,” of “Ek verdien dit,” hou dadelik op. Verwerp daardie leuens en sê hardop God se waarheid.

God sê dat Hy vestings sal neerwerp. Dis nie tydelik of passief nie.

Dit beteken dit is verby en vir altyd weg. Hoe meer ons met die wapens van die vyand bekend raak en hoe meer ons gevestig is in wat God van ons sê, hoe makliker sal dit word om die aanvalle af te weer. Hierdie dolke is nie letterlik nie, maar kan ons aandag aflei van dit waarop ons veronderstel is om te fokus. 

‘n Veranderde lewe beteken dat jou identiteit in Christus geanker is. Jy weet hoe om geestelike oorlogvoering te herken en daarin te veg. Jy vergeet wat agter lê en kan in vryheid vorentoe beweeg. Jy is gewillig om die stryd aan te sê en jou geliefdes met fiere vriendelikheid te beskerm. 

Om God se waarheid te glo en daarin te wandel, is die enigste manier waarop ons ‘n veranderde lewe kan begin lei.

In tye van vrees

Mense regoor die wêreld word aangegryp deur vrees. Ekonomiese en finansiële druk, politieke onsekerhede, verhoudings wat opbreek, misdaad, gesondheidskwessies, werkverlies, verwerping en verlating.  Al hierdie dinge bestaan op die gebied van ‘mag’, ‘moontlik’, ’kon wees’. Dit is alles bespiegelend.

Wanneer ons hierdie vrese ongemerk laat, beveg ons nie vrees met geloof nie, maar ons kan ‘n vesting van vrees ondervind. Vaslegging begin met die een subtiele leuen gevolg deur die ander, en voordat ons dit weet het ʼn leuen ons in sy greep. Die vyand gebruik die vestings van vrees om ons vas te trek en ons word gevangenes van vrees.

Nahum 1 vers 7 sê die volgende: “Die Here is goed, ʼn vesting op die dag van moeilikheid; Hy ken diegene wat by Hom skuil.” Om in God se vesting te wees beteken dit word ʼn plek van veiligheid en toevlug, ʼn plek waar Hy ons bewaar en die vyand weerhou.

In die Bybel lees ons van die kinders van Israel wat die Jordaanrivier oorsteek. Stel jou hul vrees voor toe hulle die woedende waters van die rivier tegemoet moes gaan.  Dit was die tweede keer vir baie van hulle omdat hulle die Rooi See moes oorsteek saam met Moses.

Miskien het hulle vergeet dat God hulle voorheen verlos het, of hulle het getwyfel dat Hy dit weer sou doen.

Maar God het.  Sodra hulle die rivier oorgesteek het, het Joshua ʼn opdrag gegee om klippe uit die rivier te bring en dit moes dien as gedenkstene om mense vir ewig daaraan te herinner dat God hulle nooit sou verlaat in hul tyd van benoudheid nie.

Baklei teen jou vrees met geloof deur jouself te verdiep in die kennis van God se karakter.

In Sy wese is Hy goed en betroubaar. Selfs al vergeet jy sy voorsiening in die plek van vrees, is jy genadig om aan Sy bestendigheid herinner te word. As jy voor vrees te staan kom, herinner jouself aan die tye wat God in die verlede vir jou ‘n deurbraak gemaak het. Bou jou eie versameling gedenkstene waarop jy kan terug kyk as jy bang is en herinner jouself daaraan dat God jou toevlug is, ‘n vesting in tye van vrees.

Perspektief

2020 was vol uitstekende planne, verwagtinge en idees, wat deur ‘n wêreldwye pandemie belemmer was. Ongekende tye vra vir ongeëwenaarde toewyding. Wanneer ons deur probleme gaan en ons oorweldig word, moet ons onsself herinner aan wie Christus is.

Christus, die sigbare beeld van die onsigbare God, was al daar ​​voor enigiets geskep was, en is bo die hele skepping. God het Hom verhef tot die hoogste eer en Hom die Naam gegee wat bo elke naam is. Die Naam van Jesus is kragtig, dit verander lewens en gee lewe. As ons ons oë op Jesus rig, verander ons perspektief.

“Aangesien julle saam met Christus uit die dood opgewek is, moet julle strewe na die dinge daarbo waar Christus is, waar Hy aan die regterhand van God sit.” Kolossense 3:1

Paulus het een ontmoeting met Jesus gehad en was nooit weer dieselfde nie. Die blinde man se sig is herstel, die vrou met bloedvloeiing is genees. Al wat dit vereis is een ontmoeting met Jesus en ons lewens sal vir altyd verander.

Ons leef in ongekende tye, gevul met twyfel en onsekerheid, maar hier is die waarheid: as ons aan die Woord van God vashou, is ons hoop en vertroue op God, al weet ons nie wat die toekoms inhou nie.

Wêreldwye pandemies sal kom en gaan, maar Christus bly deur alles heen dieselfde. Hy is die Begin en Voleinder van die geloof.

God het Homself getrou bewys.

Getrou aan sy Woord en getrou aan sy beloftes.

Ons hoop op Christus is vertroue in wie Hy is. Jy was miskien deur ʼn moeilike seisoen en het soms moedeloos gevoel, maar dit is in oomblikke van swakheid wanneer ons volmaak word in Hom. Jesus is die Naam bo elke naam. Daar is vryheid, genesing en vertroosting in sy Naam.

Wanneer iemand jou verwagtinge skend

Elke liewe dag het ons almal verwagtinge. Ons verwag dat mense op ‘n sekere manier sal optree. Ons verwag dat dinge op ‘n sekere manier sal gebeur. Ons verwag om verstaan of waardeer te word. Ongelukkig is die kanse dat alles presies sal gebeur soos ons verwag — staal jouself — NUL

Elke liewe dag, gedurende honderde verskillende gebeure, sal jou verwagtinge geskend word. Ons kan gesels oor elke moontlike manier hoe dit kan gebeur, maar dis vir ‘n ander geleentheid. Nou vertrou ek die Heilige Gees om jou hieraan te herinner wanneer jy dit nodig het — sodat jy kan weet wanneer jou verwagtinge geskend is en wanneer dit gebeur, jou te help om dan vinnig en maklik te vergewe. 

Die lys is oneindig. Iemand wat in die verkeer voor jou insny of by die winkel voor jou in die tou indruk of die laaste item gryp wat jy graag wou hê. Enige tyd as jy daardie nare gevoel kry wanneer jy verleë, hartseer, kwaad, verworpe of seergemaak voel — gedurende sulke tye moet jy jouself afvra: ”Is daar iemand wat ek moet vergewe, sodat ek hiervandaan bevry kan weggaan?” 

Hier wil ek ook nog iets byvoeg: soms weet jy iemand het nie bedoel om jou seer te maak nie en besef jy dat jy eintlik belaglik is oor iets so kleinlik. Jy mag dalk dink: “Ek hoef hulle nie te vergewe nie — dis nie eens belangrik nie en ek weet ek is effens vreemd daaroor.” Ek tree so op:

indien jy meer as twee keer daaroor gedink het, kan jy hulle maar vergewe! 

Wanneer daardie persoon iets belaglik op sosiale media pos en dit pla jou steeds so erg wanneer jy by die werk kom dat jy wil almal daarvan wil vertel, vergewe hom net daar. As die winkelassistente so ongeskik met jou is dat jy ‘n gesprek in jou kop met jouself op pad huistoe voer (“Ek moes dit gesê het en toe sy dat gesê het moes ek dit …!“) vergewe hom/haar doodeenvoudig. 

Ek glo as ons bedrewe raak om in die kleine, alledaagse dinge te vergewe, sal dit ons goeie oefening gee om te kan vergewe wanneer dit by die ware groot dinge kom. Dit sal ons ook die voordeel gee om ‘n lewe van vrede te lei en ‘n opregte getuie te wees.