Jou voortgesette reis

Ek is jammer om dit vir jou te sê, maar jy gaan nooit volmaak wees in hierdie lewe nie. Jy weet dit waarskynlik reeds. Maak nie saak hoeveel jy in Christus verander word nie, jy is ’n werk onder hande tot die dag wat jy Hom van aangesig tot aangesig sien.

Die goeie nuus is dat dit God se diepste begeerte is om jou groei te seën en jou te bemagtig sodat jy die skoonheid, liefde en heiligheid van Jesus al meer en meer weerspieël.

Sy goeie en volmaakte wil lei nie net tot vreugde vir jou nie, dit openbaar ook sy genade, wysheid, liefde en mag aan die wêreld. Hy belowe dat jou ware spirituele reis in verhouding met Hom op die ou end vervul sal word – en ook vervullend sal wees op pad daarheen.

Intussen, herinner jouself aan die stappe wat jy geroep word om te neem. 
  • Verbind jouself heeltemal aan God – nie net een keer nie, maar elke dag.
  • Leef apart van die wêreld se waardes en weë.
  • Leer om jouself akkuraat te sien – nie met trots of vals nederigheid nie, maar soos God jou sien.
  • Dien ander gelowiges in liefde. 
  • Reageer met bonatuurlike liefde in die aangesig van boosheid en oorwin dit met die goeie.

As hierdie stappe jou verhouding met God elke dag karakteriseer, sal jy ’n egte Christenlewe leef wat God eer en ander se lewe beïnvloed. 

Dit is ’n belofte – nie van my af nie, maar van God af deur die Woord wat Hy vir ons gegee het. Gee jouself aan Hom as ’n lewende offer, elke dag en op elke gebied van jou lewe, en jy sal ware spiritualiteit en ’n oorvloedige lewe in al sy volheid ervaar.

Om die bose te oorwin

Hoe reageer jy op iemand wat jou nie terug liefhet nie? Of nog erger, iemand wat antagonisties is tot jou geloof, selfs vyandig? Hoe reageer ware spiritualiteit op onreg?

As jy ’n duidelike voorbeeld hiervan soek, kyk net na Jesus. Jesus het ’n klomp vyande gehad en het die grootste van onregte verduur. Hoe het Hy reageer?

Met liefde. Geen wraak, geen vervloeking, geen vergelding nie. Net liefde. 

Dit kan baie moeilik wees om mense te hanteer wat die oorsprong van baie boosheid was in ons lewens. Ongeag of dit mishandeling, onregverdigheid of opsetlike verraad was nie, dit kan onmoontlik voel om verby ou wonde en bitterheid te beweeg. 

Tog gee Paulus vir ons twee groot opdragte in Romeine 12:14-21 wat ’n prentjie skilder van liefde ondanks teenstand:

Eerstens: “Seën die wat julle vervolg, seën en moenie vervloek nie” (v. 14)

Tweedens: “Moenie vir enigiemand kwaad met kwaad terugbetaal nie” (v. 17)

Ons moet boosheid beveg nes Jesus het. Ons word geroep om lewende offers te wees wat nie meer gelyk is met hierdie wêreld nie. Ons moet seën, want dit is wat God doen. 

Trouens so ver dit moontlik is, moet ons “goeie verhoudings handhaaf met alle mense” (v. 18). Dit is nie maklik nie, maar God skenk ons die genade om dit te doen. Ons moet die boodskap van die evangelie vergestalt.

Konflik is soms onafwendbaar, maar as ’n lewende offer met ’n hernude gees is jy nie geroep om in enige situasie ’n antagonis te wees nie. Ware spiritualiteit beteken om te weier om sake in eie hande te neem en dit aan God oor te laat. Is jy bereid om God te glo en vertrou dat jou lewe, jou verhoudings en jou roeping veilig is by Hom?

Stap Saam Met Ander

Een van die belangrikste reëls vir bergklim is: klim nooit alleen nie. Daar is net te veel dinge wat verkeerd kan gaan as jy in die veld of ruigtes gaan stap of klim. Jy het die veiligheid nodig van iemand by jou. 

Om nie jou paadjie alleen te stap nie, is ook goeie raad vir die lewe. Dit maak nie saak hoe sterk of voorbereid ons is nie, ons het altyd ander om ons op die lewensreis nodig. Koning Salomo praat hieroor in prediker: “Twee is beter as een.” Ons is nie geskape om alleen deur die lewe te gaan nie. ‘n Ou Afrika gesegde lui: “As jy vinnig êrens wil kom, gaan alleen. As jy ver wil gaan, stap saam met ander.”

Wanneer die lewe uitdagend of moeilik raak, is ons geneig om uit die gemeenskap te onttrek en onsself te isoleer.

Afsondering verloop egter nooit goed nie. ‘n Stuk steenkool wat uit die vuur gehaal word, verloor vinnig hitte. Ons is dieselfde. As ons die vuur en energie van ons lewenspaadjie met God wil behou, moet ons naby ander bly. Wanneer ons naby God se gemeenskap bly, ervaar ons ‘n tasbare uitdrukking van God se liefde.

God het ons geskape om Sy liefde nodig te hê. In ons wêreld sal die mees tasbare, sigbare uitdrukking van Sy liefde gewoonlik deur mense kom. Ons gee uitdrukking aan God se liefde deur mense lief te hê. Alles mag tussen jou en Jesus reg wees, maar die bewys lê daarin hoe jy dit teenoor ander uitleef. 

As dit daarbo eensaam voel, of jy voel dat mense jou terughou, is daar ‘n groot moontlikheid dat jy te vinnig beweeg en jy dalk jou pas ‘n bietjie moet vertraag. Die liefde vertraag gejaagdheid. Woede versnel dit weer. Jy kan nie liefde betoon as jy haastig is nie. Om jou pas te vertraag sodat jy saam met ander kan loop, is ‘n uitstekende manier om liefde te betoon. 

Wanneer die lewe besig of oorweldigend raak, is die beste ding wat ons kan doen om tyd saam met ander Christene ‘n prioriteit te maak.  Soek hulle gemeenskap op. Bly naby die warmte van verhoudings met ander. Jy sal agterkom dat jou woede en angs deur liefde vervang word. 

Integriteit is nie volmaaktheid nie

Die bekende Bybelkommentator, Matthew Henry, het by geleentheid geskryf: “Die man wat nie eerlik is nie, is nie godvresend nie.”

’n Mens kan onvolmaak wees en God in meer as een opsig faal, en steeds ’n “man van God” genoem word – solank hy tenminste eg en eerlik is, óók as hy gefaal en gesondig het. Dink maar aan Dawid en aan die erge sondes waaraan hy skuldig was: egbreuk en moord.

Toe hy egter deur die profeet Natan gekonfronteer is, het hy nie kwaad geword, die blaam op iemand anders gepak of sy koninklike mag misbruik nie. Hy het met opregte berou sy sonde en skuld voor God bely: Ek het gesondig teen die HERE! (2 Sam. 12:13). Gaan lees gerus weer sy aangrypende boetedoeningspsalm, Psalm 51. 

Ten spyte van Dawid se onvolmaaktheid is hy “’n man na die hart van God” genoem.

Die rede hiervoor was nie omdat Dawid geen sondes gedoen het nie, maar omdat hy eerlik en eg was – óók ten opsigte van sy sonde, skande en swakheid. Was Dawid volmaak? Nee! Was hy ’n man van integriteit? Ja, vir seker!

Aan die ander kant kan iemand alle voortreflike en edel deugde hê waaraan jy kan dink, maar as hy nie eg en eerlik is nie, kan hy nooit kwalifiseer om ’n “man van God” genoem te word nie. Onegtheid, ’n gebrek aan integriteit, trek ’n streep deur al my ander mooi eienskappe – “Die man wat nie eerlik is nie, is nie godvresend nie!” Luister net na die prominente plek wat hierdie eienskap inneem in die lewe van die gelowige wat die karakter van Christus weerspieël: “Verder, broeders, alles wat waar is, alles wat eerbaar is, alles wat regverdig is, alles wat rein is, alles wat lieflik is, alles wat loflik is – watter deug en watter lof daar ook mag wees, bedink dit” (Fil. 4:8)

Dit is dus belangrik dat integriteit nie verwar moet word met volmaaktheid nie.

Terwyl die gelowige altyd moet streef na volmaaktheid, kan ons alleenlik ín Christus op volmaaktheid aanspraak maak. Natuurlik moet ons daarna streef om sonde in ons lewe sover moontlik uit te skakel en te vermy, maar wanneer ons wel gefaal en gesondig het, laat ons dit opreg voor God bely, en indien toepaslik, ook teenoor die persoon teenoor wie ek gesondig het.  

Die wonder van ‘n nuwe begin

Dink daaroor – Sara was 90 jaar oud toe sy swanger geraak het! Ons lees in die Bybel dat sy al lankal verby die ouderdom was waarop vrouens kinders kon hê, so sy was sekerlik verby haar menopouse. Die feit dat sy dus op hierdie ouderdom ’n baba kon hê, was beslis iets wat God in haar lewe gedoen het. Die vervulling van God se belofte aan Abraham en Sara was ’n wonderwerk! 

Maar dink net aan die volgende: Om selfs ten spyte van die wonderwerk op 90-jarige ouderdom swanger te wees en ’n baba te kry! ’n Mens se energievlakke is nie naastenby dieselfde op 90 as op byvoorbeeld 25 of 30 nie. 

God het ’n verandering belowe, ’n nuwe begin.

God het dekades later eers daardie nuwe begin geskenk. Hy het geweet hoe oud Abraham en Sara sou word. Hy het presies geweet wat Hy doen. Hy het sekerlik vir hulle die krag en energie gegee om die eise van ouerskap te hanteer. En dalk nie net dit nie, Hy het vir hulle die seën van ’n nuwe begin gegee. God doen dinge nie halfpad nie.

Wanneer God ’n verandering in jou lewe bewerk, lei Hy jou daardeur.

Toe Naomi besluit het om terug te gaan Betlehem toe, het sy vir haar skoondogters gesê om terug te gaan na hulle eie families toe. Dit het sin gemaak. Naomi het geweet sy gaan sukkel om vir haarself te sorg, wat nog vir hulle ook sorg. Hulle was nog jonk en hulle families kon vir hulle ander huwelike reël. Hulle kon kinders kry en die lewe leef wat normaal was vir ’n vrou in daardie tye. Ja, dit het sin gemaak. Miskien was Orpa meer realisties oor haar omstandighede omdat sy na Naomi se raad geluister het, haar skoonma gegroet het en huis toe gegaan het.

Tog het Rut geweier om huis toe te gaan. Sy het gekies om haar familie en alles wat sy geken het agter te laat en saam met Naomi te gaan. Dit kon nie ’n maklike besluit gewees het nie.

Partykeer is die besluite wat voor jou is, verwarrend.

Dit is dalk moeilik vir jou om te weet watter besluit is die regte een, want – kom ons wees nou maar eerlik – soms is die regte besluit die moeilikste een. Dit kan dalk beteken dat jy jou geliefdes of ’n bekende plek moet verlaat, of dalk selfs dat jy van werk moet verander of ’n verhouding moet beëindig. Die regte keuse gaan wees om na die geheelbeeld te kyk en nie net na wat vandag gebeur nie. Rut het die regte besluit geneem en God se seën het haar lewe gevul.

In gemeenskap

Ons geloof is nie ons eie nie. In die 21ste eeuse individuele kulture, mag ons glo daar is net twee kritiese mense: God en onsself. Ons persoonlike dissipelskap word een waar ons glo, solank ons God het, het ons niemand anders nodig nie. Selfs ‘n terloopse lees van die Skrif, vernietig hierdie siening van die Christelike geloof. Die liggaam van Christus en die gesamentlike gemeenskap van geloof — of dit nou die Israeliete in die Ou Testament, die Jode in Jesus se tyd, of die heidene wat ingeënt is — almal is familie. 

Die teoloog N.T. Wright haal aan: ‘As God ons vader is, is die kerk ons moeder.‘ Hierdie woorde is dié van die Sweed, Johannes Calvyn … dit is net so onmoontlik, onnodig en ongewens om op jou eie ‘n Christen te wees, as wat dit is om alleen ‘n pasgebore baba te wees.

“Twee vaar beter as een. Hulle inspanning kom tot iets. As die een val, kan die ander hom ophelp. Maar as een val wat alleen is, is daar niemand om hom op te help nie. As twee langs mekaar slaap, word hulle warm, maar hoe sal een wat alleen is, warm word? Een alleen kan oorweldig word, twee saam kan weerstand bied. ‘n Driedubbele tou breek nie maklik nie.” Prediker 4: 9-12

Die dissipline van gemeenskap begin met ‘n gewilligheid en oopheid om weerloos teenoor ander te wees.

Ons begeer almal om geliefd te wees vir wie ons is. In ‘n wêreld waar ons prestasies en toekennings geprys word, verlang ons na plekke van oorspronklikheid. As ons eerlik is, weet ons ons kan die vront lank volhou nie en het ‘n diepe begeerte om met ander wat ook so voel, kontak te maak. In gemeenskap, verbind ons ons daartoe om nie die goeie, die slegte en die lelike van dié wat saam met ons reis, weg te steek nie. 

In gemeenskap werk ons ook daartoe om ander in ons gemeenskap dikwels te ontmoet. Handelinge 2:46-47 is ons maatstaf: “Hulle het almal elke dag getrou by die tempel bymekaargekom, van huis tot huis die gemeenskaplike maaltyd gehou, hulle kos met blydskap en in alle eenvoud geëet, en God geprys. Die hele volk was hulle goedgesind.” 

Elke dag! Kan jy jou dit voorstel? Waar soek ons in ons besige lewe gereeld gemeenskap om God te aanbid en te groei in ons verhouding met Hom as die liggaam van Christus? Ons moenie skuldig of skaam voel as ons nie daagliks ontmoet nie, maar ons moet gereelde gemeenskap met ander Christene opsoek, sodat dit ons kan laat groei en in ons geloof bemoedig. 

Die Skrifgedeelte in Handelinge 2 eindig nie daar nie. Daar is ‘n kragtige gevolgtrekking in vers 47: “En die Here het elke dag mense wat gered word, by die gemeente gevoeg.” Gemeenskap lei tot evangelisasie! Hulle aanbidding van God en opbouing van die geloof het gelei tot hulle harte wat oorgeloop het van God se goedheid op al die mense wat hulle ontmoet het! Petrus en Johannes spog hieroor in Handelinge. 4:20: “Wat ons betref, dit is onmoontlik om nie te praat oor wat ons gesien en gehoor het nie.”

Die evangelis D.L. Moody, het eenmaal gesê: “Wanneer iemand met die woord van God gevul is, kan jy die persoon nie stilmaak nie. As jy die woord het, moet jy praat of sterf.” 

Die geloof van ander inspireer ons en skuif ons om groter getuies te wees.

Die dubbele seën van gemeenskap is dat soos ons geskuif word om groter getuies te wees, sodat ons dan ‘n gemeenskap van mense wat saam met ons bly is oor wat God besig is om met ons getuienis te doen! Ware gemeenskap huil saam en is saam bly. Dit beweeg saam in ‘n eenheid met die enkele doel om God op alle moontlike maniere in ons en deur ons, bekend te maak. 

Hoe dikwels bring jy tyd met mede-Christene deur?

Is jy gewortel?

Die Sequoia boom is die grootste boom ter wêreld, met ʼn deursnee van 9 meter en ʼn hoogte van 76 meter. Vir so ‘n groot boom om stewig te staan, in die wind en deur storms, moet sy wortels goed in die grond geanker wees.

Paulus skryf in sy brief aan die Kolossense, terwyl hy nog in die tronk toegesluit was, dat die kerk gefokus moet bly op Christus. Geloof groei wanneer ons die waarheid aanneem wat in die Woord van God staan.

Geloof groei wanneer ons die waarheid aanneem wat in die Woord van God staan.

Die grootte van die Sequoia boom word nie bepaal deur wat ons aan die buitekant sien nie, maar deur die diepte van sy wortels. Daar is baie storms in die lewe waarteen ons te staan gaan kom, maar daar is net een Naam wat hulle kan kalmeer. Dit is dieselfde Naam wat ‘n vaste fondament is waarop Christenskap gebou is. Dit is die Naam van Jesus Christus.

“Laat jou wortels dieper groei, en jou lewe op Hom gebou wees. Dan sal jou geloof versterk word in die waarheid en jy sal oorloop van dankbaarheid.” (Kolossense 2:7)

Paulus praat van oorvloedige dankbaarheid. In sy situasie lyk dinge somber, en daar is nie iets om voor dankbaar te wees nie. Hy is opgesluit en vasgemaak, hy is fisies ingeperk. Sy perspektief oor die evangelie was nie gekoppel aan sy omstandighede nie; inteendeel, hy het dit as ʼn geleentheid gebruik om Christus bekend te maak.

Ons perspektief is beperk, en ons sukkel om dankbaar te wees, veral as ons net kan sien wat voor ons is. Wanneer ons op God se realiteit fokus, kry ons soveel goed om voor dankbaar te wees, en dit begin alles met die vernuwing van ons denke en perspektief.

“Julle moenie aan hierdie sondige wêreld gelyk word nie, maar laat God julle verander deur julle denke te vernuwe. Dan sal julle ook kan onderskei wat die wil van God is, wat vir Hom goed en aanneemlik en volmaak is.” (Romeine 12:2)

Verandering sal begin plaasvind wanneer ons anders begin dink, wanneer ons die Heilige Gees toelaat om ons denke te kom vernuwe. Ons almal gaan hierdie seisoen van inperking onthou. Wat is die een ding wat God vir jou in hierdie seisoen gedoen het wat jy altyd sal onthou?

Waarvoor is jy dankbaar, ten spyte van die inperkings rondom jou?

Onderdanigheid

Die Boek Habakuk eindig met ‘n kragtige uitdrukking van onderdanigheid: 

Al sou die vyeboom nie bot nie en daar geen druiwe aan die wingerde wees nie, al sou die olyfoes misluk en die lande geen oes lewer nie, al sou daar geen kleinvee in die kampe meer wees nie en die beeskrale sonder beeste wees, nogtans sal ek in die Here jubel, sal ek juig in God, my Redder.” (Hab. 3:17-18)

Habakuk het geweet dat dinge nie goed verloop nie. Tog het hy nie van God weggedraai nie.

Verskeie millennia vroeër, het beide Job en Dawid iets soortgelyks gedoen. God se alom karaktertrekke gee Hom enersyds die reg om beide goeie en slegte dinge op almal uit te stort. Matteus 5:45 sê: “Hy laat immers sy son opkom oor slegtes en goeies, en Hy laat reën oor dié wat reg doen en oor dié wat verkeerd doen.” 

Die dissipline van onderdanigheid begin met ‘n erkenning van wie God is

 William Booth het eenmaal gesê: “Die grootheid van ‘n mens se krag, is die omvang van sy oorgawe.” Jesus is ‘n voorbeeld hiervan. In die tuin van Getsemane het Hy “met sy gesig teen die grond geval en gebid: ‘My Vader, as dit moontlik is, laat hierdie lydensbeker by My verbygaan. Moet nogtans nie doen soos Ek wil nie, maar soos U wil.’” (Matt. 26:39). Hy het Homself aan sy Vader onderwerp, wat Hy geweet het, almal se beswil op die hart dra. Hy het sy vertroue in die Een geplaas wat Hy geweet het, betroubaar is.

Ons kan ons onderwerp omdat ons onder die sterk hand van ‘n God, ons Redder, is. Onderdanigheid plaas ons presies waar ons behoort te wees. Psalm 91:4 gee ons ‘n lieflike beeld hiervan: “Hy beskut jou onder sy vleuels en is vir jou ‘n veilige skuilplek. Sy trou beskerm jou aan alle kante.” Ons is die skape van Sy weiveld, nie andersom nie. Dit is nie nodig om Sy beheer as Koning en Herder met geweld oor te neem nie, want by Hom is ons veilig en sonder Hom is ons niks nie. 

Ons houding van onderdanigheid herinner ons dat as Koning van ons lewens, God die een is wat opdragte uitreik. Onderdanigheid lei tot evangelisasie. Ons onderwerp ons aan God en is gehoorsaam in alles wat Hy ons vra. Evangelisasie is ‘n daad van liefde, maar is gegrond op ‘n opdrag wat gegee is: “Gaan dan na al die nasies toe en maak die mense my dissipels …” (Matt. 28:19). Die gedagte mag ons vreesbevange maak, maar dit is nodig om te onthou dat wanneer ons ons aan die God van almal onderwerp, is ons nooit alleen nie. “En onthou: Ek is by julle al die dae tot die voleinding van die wêreld” (Matt. 28:20). 

Ons evangelisasie is Sy evangelisasie. Terwyl ons oor Jesus praat, is dit eintlik Sy Gees wat die werk doen. Ons onderdanigheid, wanneer dit uitgedruk word in die toon en bewys van Jesus se liefde aan ander, is ‘n nederige daad van aanbidding wat die Gees van God toelaat om binne-in en deur ons te beweeg.

Dalk kan jy dit goedvind en bietjie oor die volgende vrae nadink:

  • Maak onderdanigheid jou senuagtig of vertroos dit jou?
  • Wanneer jy aan onderdanigheid dink, wat kom in jou gedagtes op ten opsigte van jou lewe? 
  • Wat is die verhouding tussen onderdanigheid en om ‘n dissipel van Christus te wees?

2020 was…

2020 was vol uitstekende planne, verwagtinge en idees, wat deur ‘n wêreldwye pandemie belemmer was. Ongekende tye vra vir ongeëwenaarde toewyding. Wanneer ons deur probleme gaan en ons oorweldig word, moet ons onsself herinner aan wie Christus is.

Ongekende tye vra vir ongeëwenaarde toewyding.

Christus, die sigbare beeld van die onsigbare God, was al daar ​​voor enigiets geskep was, en is bo die hele skepping. God het Hom verhef tot die hoogste eer en Hom die Naam gegee wat bo elke naam is. Die Naam van Jesus is kragtig, dit verander lewens en gee lewe. As ons ons oë op Jesus rig, verander ons perspektief.

Onthou dit altyd: toe julle Christene geword het, het julle saam met Christus ’n nuwe lewe gekry. Tree asseblief nou op soos mense wat saam en vir die Here leef.Julle moet al meer so leef dat Jesus daarmee tevrede sal wees. Onthou, Hy is die Een met die mag. Hy sit op die oomblik op die ereplek langs God self in die hemel.” Kolossense 3:1 (DB)

Paulus het een ontmoeting met Jesus gehad en was nooit weer dieselfde nie. Die blinde man se sig is herstel, die vrou met bloedvloeiing is genees. Al wat dit vereis is een ontmoeting met Jesus en ons lewens sal vir altyd verander.

Ons leef in ongekende tye, gevul met twyfel en onsekerheid, maar hier is die waarheid: as ons aan die Woord van God vashou, is ons hoop en vertroue op God, al weet ons nie wat die toekoms inhou nie.

Wêreldwye pandemies sal kom en gaan, maar Christus bly deur alles heen dieselfde. Hy is die Begin en Voleinder van die geloof.

God het Homself getrou bewys. 

Getrou aan sy Woord en getrou aan Sy beloftes. Ons hoop op Christus is vertroue in wie Hy is. Jy was miskien deur ʼn moeilike seisoen en het soms moedeloos gevoel, maar dit is in oomblikke van swakheid wanneer ons volmaak word in Hom. Jesus is die Naam bo elke naam. Daar is vryheid, genesing en vertroosting in Sy Naam.

Wat Jesus Oor Bekommernis Gesê Het.

In Matteus ses gaan Jesus voort met Sy bergrede wat in hoofstuk vyf begin het en strek tot aan die einde van hoofstuk sewe. In hierdie gewilde leering, gee Jesus onderrig oor gebed, woede, egbreuk, sowel as ander onderwerpe. Hy het pas oor geld en besittings gepraat toe hy die onderwerp van bekommernis aanroer. 

“Niemand kan vir twee base tegelyk werk nie. Hy sal óf die een minder ag en die ander een hoër, óf vir die een meer oorhê en die ander een afskeep. Julle kan nie God én Mammon dien nie. Daarom sê Ek vir julle: Moet julle nie bekommer oor julle lewe, oor wat julle moet eet of drink nie, of oor julle liggaam, oor wat julle moet aantrek nie. Is die lewe nie belangriker as kos en die liggaam as klere nie?” Matteus 6:24-25.

Jesus het ons gevra om nie bekommerd te wees nie, want Hy weet dat ons versotheid op geld, ons geneentheid om God te dien, sal beïnvloed. Ons bekommernisse gaan dikwels verder as ‘n stryd oor geld. Daar is baie ander probleme waarmee ons daagliks te kenne is, wat skynbaar ‘n bekommernis is. Kom ons kyk waarom Jesus ons gevra het om nie bekommerd te wees nie:

Niemand Baat By Bekommernis Nie

Jesus het ons geleer dat bekommernis nutteloos is. Dit lewer geen vrugte op nie. Daar is absoluut niks wat daaruit voortspruit nie. Bekommernis sou sinvol wees as dit produktief was. Maar dit is nie. Om oor ‘n situasie bekommerd te wees, verhoed nie dat dit nie gebeur nie. Tog is dit wat ons gereeld doen in plaas daarvan om ‘n keuse daarteen te maak. 

Bekommernis Is Onnodig

Jesus het in Matteus ses vir ons gesê dat daar voorsiening gemaak word vir die voëls in die lug en die blomme in die veld. En dit is net voëls en blomme! Hoeveel te meer sorg Hy vir ons? ‘n Enorme hoeveelheid! Hy gee meer vir ons om as vir enige ander geskape dinge. Hy het nie vir hulle aan die kruis gesterf nie — Hy het vir ons gesterf! Dus, as daar voorsiening gemaak word vir hulle, hoeveel te meer sal Hy aan ons voorsien?

Bekommernis Ontbloot Ons Toewyding

Of ons oor ons geld, mense of loopbane bekommerd is, is ons tyd op bekommernis toespits, is dit waaraan ons ons toewy. Ons moet onsself eerder toewy aan die mense wat God in ons lewens geplaas het en ons beste doen in ons werk. Volgens Matteus ses moet ons die koninkryk van God eers soek, en daarna sal alles vir ons bygevoeg word.  

Daar is tye in ons lewens waar ons wettige bekommernisse het oor waarheen ons op pad is, of diegene vir wie ons lief is. Die apostel Paulus sê in Filippense 4:19: “En my God sal in elke behoefte van julle ryklik voorsien volgens sy wonderbaarlike rykdom in Christus Jesus.”

God se voorsiening beteken nie ons kry alles wat ons wil hê nie of selfs alles wat ons dink ons nodig het nie. Om die waarheid te sê, Paulus was in die tronk toe hy Filippense 4:19 geskryf het! Tog het hy steeds erken dat al sy geestelike behoeftes in Christus bevredig is. Dieselfde is waar vir ons: as ons in Hom bly, sal ons alles hê wat ons nodig het.

Dink dalk bietjie hieraan:

  • Waaroor bekommer jy jou gewoonlik? (geld, loopbaan, gesondheid, ens) 
  • Watter negatiewe gevolge het bekommernis vir jou al veroorsaak?